کتاب رمولوس کبیر: نمایش‌نامه کمدی شبه تاریخی

رمولوس: آن‌جا که شلوار آغاز می‌گردد، تمدن بازمی‌ماند! سزار روپف: البته شما امپراطور هستید و می‌تونید این شوخی بی‌مزه‌رو بفرمایید. ولی من چون یک آدم معمولی هستم و حقایق‌رو همون‌طور که هست می‌بینم، بدون غرض و مرض عرض می‌کنم که آینده متعلق به شلوار خواهد بود. یک ملت مترقی که لباس تن پاهاش نکنه بدون چون و چرا لای دست پدرش می‌ره. این‌که ژرمن‌ها به چنین پیشرفت‌های تعجب‌آوری نایل می‌شن با پوشیدن شلوار ارتباط اساسی و مستقیم داره.

رآ: انسان نباید میهنش‌رو بیشتر از هر چیز دیگری توی این دنیا دوست داشته باشه؟ رمولوس: نه. باید اون‌رو کمتر از یک بشر دوست داشت. در برابر میهن حتی باید مشکوک بود. هیچ‌کس به آسانی میهن مرتکب قتل نمی‌شه.

تولیوس روتوندوس: شما شاعرید؟ امیلیان: من آدم تحصیل‌کرده متمدنی بودم. تولیوس روتوندوس: پس دومرتبه بنویسید. دومرتبه شعر بگید. همیشه روح بر جسم پیروز می‌شه. امیلیان: آن‌جایی که من از اون آمده‌ام همیشه جسم بر روح پیروز می‌شه.

چون ما در تعیین آن‌چه که در گذشته بوده و آن‌چه که در آینده خواهد اومد قدرتی نداریم. قدرت ما همیشه در تعیین زمان حاله که هرگز به فکرش نیفتادیم و اکنون کشتی هر دوی ما در آن به گل نشسته

اگر میهن تو گور جنایتکاران و خندق جلادان شده، گرد و غبارش‌رو از پای خودت بتکان.

رمولوس: تو مجروح و خسته هستی اسپوریوس تیتوس‌ماما. این رنج و عذاب بی‌حد برای چیه؟ اسپوریوس تیتوس‌ماما: برای این‌که رم زنده بمونه! رمولوس: رم مدت‌هاست که مرده. تو خودت‌رو به‌خاطر یک مرده قربانی می‌کنی. به‌خاطر یک سایه می‌جنگی. به‌خاطر یک قبر مخروبه زندگی می‌کنی. برو بخواب رییس سواره‌نظام، زمانه قهرمانی تورو به یک ژست بی‌معنی مبدل کرده.

هر وقت که میهن خودش‌رو برای کشتن مردم آماده کرد، دولت نامیده می‌شه.

آشیلس: اعلیحضرت میل دارند لباس رسمی امپراطوری تنشون کنند یا لباس خواب؟ رمولوس: لباس خواب. امروز دیگه حکومت نمی‌کنم.

انسان دنیایی‌رو که خودبه‌خود از دست رفته است، دیگه آتش که نمی‌زنه!

رمولوس: هر وقت که میهن خودش‌رو برای کشتن مردم آماده کرد، دولت نامیده می‌شه.

کسی که به مرگ نزدیکه، برای مرده‌ها نمی‌گریه.

وقتی انسان به افتخار عدالت گیلاسشو به‌هم می‌زنه، هر وزیر داخله‌ای فریادش بلند می‌شه

رمولوس: اخبار هیچ‌وقت نمی‌توانند دنیا را زیر و زبر کنند، بلکه وقایع هستند که این کارو می‌کنند. و چون اخبار همیشه وقتی به ما می‌رسند که وقایع اتفاق افتاده‌اند و دیگه دیر شده، بنابراین از دست ما هیچ‌وقت کاری ساخته نیست. اخبار فقط دنیا رو مضطرب می‌کنند. به همین جهت انسان باید هرقدر می‌تونه عادت شنیدن اخبارو از سر خودش بیندازه.

امیلیان: تو باید کسی‌رو دوست بداری که بتونه میهنت‌رو نجات بده.

ژولیا: برای کار نکردن لازم نبود که امپراطور بشی. رمولوس: فقط به این ترتیب بود که کار نکردن من می‌تونست معنا و مفهومی به خودش بگیره. تنبلی کردن افراد معمولی نمی‌تونه مؤثر واقع بشه.

سعی کن بر ترس خودت غلبه کنی. این تنها هنری است که ما بایستی در این زمانه دارا باشیم.

کسی که به مرگ نزدیکه، برای مرده‌ها نمی‌گریه.