کتاب رمولوس کبیر: نمایش‌نامه کمدی شبه تاریخی

رمولوس: آن‌جا که شلوار آغاز می‌گردد، تمدن بازمی‌ماند! سزار روپف: البته شما امپراطور هستید و می‌تونید این شوخی بی‌مزه‌رو بفرمایید. ولی من چون یک آدم معمولی هستم و حقایق‌رو همون‌طور که هست می‌بینم، بدون غرض و مرض عرض می‌کنم که آینده متعلق به شلوار خواهد بود. یک ملت مترقی که لباس تن پاهاش نکنه بدون چون و چرا لای دست پدرش می‌ره. این‌که ژرمن‌ها به چنین پیشرفت‌های تعجب‌آوری نایل می‌شن با پوشیدن شلوار ارتباط اساسی و مستقیم داره.

رآ: انسان نباید میهنش‌رو بیشتر از هر چیز دیگری توی این دنیا دوست داشته باشه؟ رمولوس: نه. باید اون‌رو کمتر از یک بشر دوست داشت. در برابر میهن حتی باید مشکوک بود. هیچ‌کس به آسانی میهن مرتکب قتل نمی‌شه.

تولیوس روتوندوس: شما شاعرید؟ امیلیان: من آدم تحصیل‌کرده متمدنی بودم. تولیوس روتوندوس: پس دومرتبه بنویسید. دومرتبه شعر بگید. همیشه روح بر جسم پیروز می‌شه. امیلیان: آن‌جایی که من از اون آمده‌ام همیشه جسم بر روح پیروز می‌شه.

چون ما در تعیین آن‌چه که در گذشته بوده و آن‌چه که در آینده خواهد اومد قدرتی نداریم. قدرت ما همیشه در تعیین زمان حاله که هرگز به فکرش نیفتادیم و اکنون کشتی هر دوی ما در آن به گل نشسته

اگر میهن تو گور جنایتکاران و خندق جلادان شده، گرد و غبارش‌رو از پای خودت بتکان.

رمولوس: تو مجروح و خسته هستی اسپوریوس تیتوس‌ماما. این رنج و عذاب بی‌حد برای چیه؟ اسپوریوس تیتوس‌ماما: برای این‌که رم زنده بمونه! رمولوس: رم مدت‌هاست که مرده. تو خودت‌رو به‌خاطر یک مرده قربانی می‌کنی. به‌خاطر یک سایه می‌جنگی. به‌خاطر یک قبر مخروبه زندگی می‌کنی. برو بخواب رییس سواره‌نظام، زمانه قهرمانی تورو به یک ژست بی‌معنی مبدل کرده.

کسی که به مرگ نزدیکه، برای مرده‌ها نمی‌گریه.

وقتی انسان به افتخار عدالت گیلاسشو به‌هم می‌زنه، هر وزیر داخله‌ای فریادش بلند می‌شه