چون زمان از عصر حضرت مسیح (ع) بسیار گذشت روح جهانیان را بیدینی و آشفتگی سخت بیازرد. عقیده به پاکی و عدل و راستی از ایشان برخاست و حکومتی که میان خوبی و بدی و ستمدیده و ستمگر تمیز دهد و نظمی برقرار سازد، کوچید. نه راهی ماند که پاسبانی شود و نه فتنهانگیزی که از بیم مکافات آرام نشیند. فانوس دین خاموش و بساط عشرت و بیخبری در همه جا گسترده گشت. معاش بشر را راهزنی تأمین میکرد و خوراکش را پلیدی و کردارش را شیطان، رهبری.