کتاب حماسه تپه برهانی

و به آن نزدیک نشوند. در‌واقع، پرتگاه تنها محوری بود که عراقی‌ها نمی‌توانستند از آن بالا بیایند و پیشنهاد بسیجی ارتشی آن بود که بچه‌های سالم خود را از پرتگاه پایین بیندازند. او درحالی‌که مرتباً پیشنهاد خود را تکرار می‌کرد، به من نزدیک شد و هر از گاهی از روی زمین یا کمربند شهدا نارنجکی برمی‌داشت و پس از رها‌کردن ضامن،

تنها چیزی که در شهرک دارخوئین و مخصوصاً در اوقات نماز جماعت، در مسجد امیرالمؤمنین (ع)، به‌شدت آزارم می‌داد، تحرکات سیاسی باند سید مهدی هاشمی بود که در آن روزها به واسطۀ حمایت‌های آقای منتظری (قائم‌مقام رهبری) و همچنین آقای طاهری (امام جمعۀ سابق اصفهان) در لشکر امام حسین (ع) نفوذ زیادی داشتند.

آن شب بر سختی و ناگواری دلهرۀ یک عمر به انتظار نشستن تا شب یا روزی به‌ناچار شکار مرگ شدن فائق آمدم و حلاوت انتخاب مردانه «به شکار مرگ رفتن» را چشیدم.

اینجا جای پرداختن به فعالیت‌های تئوریک نبود. عقیده در اینجا بُعد دیگری داشت. آنان که سر از پا ناشناخته به این مقام می‌آمدند، گویی هر‌یک تجسم ذهنیاتی بودند که اندیشمندان بزرگ اسلامی سال‌ها به رشته تحریر در‌آورده‌اند.

هر گروهان مرکب از نود نفر نیرو بود

به هر گوشه پادگان که نگاه می‌کردی، رزمنده‌ای مصمم را می‌دیدی که در کنار ساک وسایلش در خود فرو رفته و نامه می‌نویسد. این نامه‌ها در‌واقع منشورهای آرمان این ملت برای ساختن فرداها بود

گاه‌گاهی ترکش‌های خمپاره رزمنده‌ای را بر زمین می‌غلتاند و بچه‌ها از کنار پیکر او می‌گذشتند و سعی می‌کردند فاصله ناشی از فقدان او را در داخل ستون پر کنند.