بریده‌هایی از کتاب شاه جنگ ایرانیان (جنگ خشایارشاه با یونانیان)

پادشاه ایران گفت: سربازان شورش نمی‌کنند برای این‌که اهورامزدا، در دل ایرانی ترس به‌وجود نیاورده و ما از نژاد و ملتی هستیم که از هیچ چیز بیم نداریم.

آنچه امروز حکومت دموکراسی و تمدن ما را حفظ کرده این بود که مردم آزادی داشتند که همه‌وقت حتی در موقع جنگ نظریهٔ خود را بگویند و رأی خویش را آشکار کنند و ما هرگز به‌وسیلهٔ عوام‌فریبی یا ترور جلوی بیان آرای مردم را نگرفته‌ایم و امروز هم که خطر نابودی یونان را تهدید می‌کند مردم باید آزاد باشند که هر چه به نظرشان می‌رسد بگویند و هرگونه که میل دارند رأی بدهند.

سربازان ایرانی زن‌های خود را هم آورده بودند؛ زیرا ایرانیان بدون زن نمی‌توانند زندگی نمایند و حتی در میدان جنگ می‌باید زن داشته باشند.

او را می‌نگریستم، می‌دیدم که گاهی پلک‌های چشم را برهم می‌زند؛ و به خود می‌گفتم اگر تمام مجسمه‌سازان اروپا جمع شوند، نخواهند توانست زیبایی آن چشم‌ها و مژگان و پلک‌برهم‌زدن را مجسم نمایند.

مردم باید آزاد باشند که هر چه به نظرشان می‌رسد بگویند و هرگونه که میل دارند رأی بدهند.

خشایارشاه امر کرد که سر از پیکر تمام مهندسین فنیقی و مصری که آن دو پل را ساخته بودند جدا نمایند و آن‌گاه به جلادانی که سر از پیکر مهندسین جدا کرده بودند گفت که آب بُغاز داردانل را شلاق بزنند و در حالی‌که جلادان تازیانه بر آب می‌زدند، یکی از افسران ایرانی کنار دریا ایستاده، با صدای بلند این کلمات را خطاب به دریا از طرف خشایارشاه بر زبان می‌آورد: «ای آب شور و تلخ دریا، تو چون طغیان کردی مستوجب مجازات هستی و به‌همین جهت شلاق می‌خوری؛ ولی چه بخواهی چه نخواهی پادشاه ایران با قشون خود از روی تو خواهد گذشت و وارد سرزمین یونان خواهد شد.»

لیکن یکی از اصول جنگ این است که هرگز نباید دشمن را ناتوان پنداشت و انسان در جنگ باید طوری پیش‌بینی و اقدام کند که گویی خصم از او قوی‌تر می‌باشد.

چون تا انسان از این جهان نرود نمی‌تواند یک مورخ بی‌غرض باشد و وقایع را بدون حب و بغض بنویسد. تا روزی‌که انسان زنده است، ولو مانند من که امروز نیروی حرکت ندارم و از توان افتاده باشد، باز دارای حبّ و بغض است. دیگران هم که بعداز ما می‌آیند نمی‌توانند وقایع مربوط به ما را بدون حب و بغض بنویسند زیرا آن‌ها هم انسان هستند و احساسات دارند