بریده‌هایی از کتاب برف در تابستان

«کسی که با هیولا می‌جنگد، باید هوشیار باشد در طی مسیر، خودش به هیولا تبدیل نشود.»

مردم شبیه لباس‌های تولیدی شده‌اند: کلیشه‌ای، ارزان‌قیمت، کم‌دوام و بدون هیچ ویژگی منحصر به فرد شخصی

ما باید از آنجا که هستیم، آغاز کنیم، نه از آنجا که باید باشیم.

پیش از هر کاری بیاموزید که زندگی روزانۀ‌تان را پرمعنا و عاقلانه سپری کنید.

انسانی که بیش از دیگران می‌داند، احساس تنهایی خواهد کرد.

«بسیاری از اوقات، افکار و امکانات تازه از زخم‌ها بیرون می‌آیند.»

خوب بودن توقع می‌سازد و اعتقاد فطری به این که مردم خوب‌ها را دوست دارند، یکی از قدیمی‌ترین توهم‌های ماست.

هر گاه چیزی می‌خواستم، فکر می‌کردم زندگی‌ام با آن پرمعناتر می‌شود، اما وقتی آن چه را می‌خواستم، به دست می‌آوردم، متوجه بی‌معنا بودن آن می‌شدم؛ آن خواسته فقط یک سکوی پرتاب دیگر و موردی دیگر برای رها کردن بود.

. یکی دو موضوع مناسب را انتخاب کنید و پیوسته نسبت به آن‌ها هوشیار باشید. تداوم، مهم‌ترین نکته است. تفکر نمی‌تواند ذهن را خشنود سازد. افکارتان را مشاهده کنید، بی آن که بخواهید آن‌ها را کنترل نمایید. وقتی افکار خود را خوب و شفاف ببینید، متوقف می‌شوند.

ما باید از آنجا که هستیم، آغاز کنیم، نه از آنجا که باید باشیم. از این رو، آموزگار باید تشخیص دهد شاگرد کجا قرار دارد و او را به گونه‌ای هدایت کند که بتواند از همان جایی که هست، گام بردارد.

هر چه بیش‌تر خواندم، بیش‌تر متوجه شدم که آرمان‌های دینی یا سیاسی به شدت به بشر آسیب می‌رسانند. جنگ‌های مذهبی و سیاسی، گواه این نکته هستند

احساس تنهایی از این که کسی اطراف انسان نیست، برنمی‌آید، بلکه از این که فرد نمی‌تواند آن چه را به نظرش مهم می‌رسد، به دیگران منتقل کند، برمی‌آید. آن شخص، عقایدی دارد که به نظر دیگران پذیرفتنی نیست. انسانی که بیش از دیگران می‌داند، احساس تنهایی خواهد کرد.

مسایلی وجود دارد که قابل حل نیستند و بهترین روش برخورد با این گونه مسایل، فکر نکردن در بارﮤ آن‌هاست. فکر کردن و فکر کردن شما را فرسوده می‌سازد.

«کسی که با هیولا می‌جنگد، باید هوشیار باشد در طی مسیر، خودش به هیولا تبدیل نشود.» نیچه

فهم نزد کسانی می‌آید که عجله‌ای برای فهمیدن ندارند. فهم مانند درخت میوه است، مدتی طول می‌کشد تا به بار بنشیند. نمی‌توان درخت را مجبور به میوه دادن کرد.

هیچ کاری نکردن در واقعیت ساده نیست.

هیچ کلامی نمی‌تواند دِینی را که ما به سایادو او جتیکا داریم، ادا کند. حتی اگر چنین کلامی یافت شود، برای ابراز حق‌شناسی کافی نیست

«یکی از مهم‌ترین و دشوارترین گام‌های پیشرفت معنوی این است که به دیگران آزادی احمق بودن را بدهیم!» بله.

احساس تنهایی از این که کسی اطراف انسان نیست، برنمی‌آید، بلکه از این که فرد نمی‌تواند آن چه را به نظرش مهم می‌رسد، به دیگران منتقل کند، برمی‌آید.

بسیاری از اوقات خودم را فریب می‌دهم. دارم یاد می‌گیرم که خودفریبی‌هایم را بیش‌تر ببینم. وقتی می‌بینم خودم را فریفته‌ام، واقعاً ناراحت نمی‌شوم. اگر هوشیار نبودم، زندگی‌ام شوخی تلخی می‌شد. برای آرامش ذهن، پذیرش موارد گریزناپذیر بسیار مهم است.

خوشبختی بسیار ساده است: وقتی برای خوشبختی نمی‌کوشید، خوشبخت هستید.

زندگی آکنده از مشکلات است، اما از زندگی متنفر نشوید. زندگی فرصتی برای یادگیری و رشد است. درس‌هایی وجود دارد که شما باید بیاموزید و خردتان را پرورش دهید. اگر این درس‌ها را به طور عمیق نیاموزید، باید به آن‌ها بازگردید تا یاد بگیرید. اگر نگرش و دیدگاه درستی داشته باشید، مشکلات شما بسیار بامعنا خواهند شد. شما باید به دیگران کمک کنید تا زندگی پرمعنایی داشته باشند. برای کمک به شما هم افرادی وجود دارند.

شتاب برای دست‌یابی به نتیجه می‌تواند تأثیری منفی در فرایند پیشرفت داشته باشد. کار درست را انجام دهید و با شکیبایی منتظر بمانید.

کسی که هوشیاری را تمرین می‌کند، هوشیار سخن می‌گوید. سخن گفتن بخشی عمده از زندگی ما را تشکیل می‌دهد. پرورش هوشیاری هنگام سخن گفتن بسیار سودمند است. ساده نیست، اما ناممکن هم نیست. به موضوع صحبت هوشیار باشید و هنگامی که سخن می‌گویید، نسبت به حرکت لب‌ها، لحن و بلندی صدا یا هر مورد دیگری که به سخن گفتن مربوط می‌شود، هوشیار باشید.

حقیقت را ببینید، حقیقت را تمرین کنید و حقیقت را بگویید. با این وجود، ابتدا باید حقیقت را برای خودم ببینم و زندگی کنم.

هیچ کس تسلطی بر شما ندارد، مگر آن که خودتان این قدرت را به او بدهید.

فهم نزد کسانی می‌آید که عجله‌ای برای فهمیدن ندارند. فهم مانند درخت میوه است، مدتی طول می‌کشد تا به بار بنشیند. نمی‌توان درخت را مجبور به میوه دادن کرد.

. یکی دو موضوع مناسب را انتخاب کنید و پیوسته نسبت به آن‌ها هوشیار باشید. تداوم، مهم‌ترین نکته است. تفکر نمی‌تواند ذهن را خشنود سازد. افکارتان را مشاهده کنید، بی آن که بخواهید آن‌ها را کنترل نمایید. وقتی افکار خود را خوب و شفاف ببینید، متوقف می‌شوند.

یاد شعری افتادم که در جوانی خوانده‌ام: «بدرود ای جهان مغرور! من به خانه بازمی‌گردم.»

فهم نزد کسانی می‌آید که عجله‌ای برای فهمیدن ندارند. فهم مانند درخت میوه است، مدتی طول می‌کشد تا به بار بنشیند. نمی‌توان درخت را مجبور به میوه دادن کرد.