کتاب برف در تابستان

«کسی که با هیولا می‌جنگد، باید هوشیار باشد در طی مسیر، خودش به هیولا تبدیل نشود.»

انسانی که بیش از دیگران می‌داند، احساس تنهایی خواهد کرد.

پیش از هر کاری بیاموزید که زندگی روزانۀ‌تان را پرمعنا و عاقلانه سپری کنید.

مردم شبیه لباس‌های تولیدی شده‌اند: کلیشه‌ای، ارزان‌قیمت، کم‌دوام و بدون هیچ ویژگی منحصر به فرد شخصی

ما باید از آنجا که هستیم، آغاز کنیم، نه از آنجا که باید باشیم.

هر چه بیش‌تر خواندم، بیش‌تر متوجه شدم که آرمان‌های دینی یا سیاسی به شدت به بشر آسیب می‌رسانند. جنگ‌های مذهبی و سیاسی، گواه این نکته هستند

خوب بودن توقع می‌سازد و اعتقاد فطری به این که مردم خوب‌ها را دوست دارند، یکی از قدیمی‌ترین توهم‌های ماست.

«بسیاری از اوقات، افکار و امکانات تازه از زخم‌ها بیرون می‌آیند.»

هر گاه چیزی می‌خواستم، فکر می‌کردم زندگی‌ام با آن پرمعناتر می‌شود، اما وقتی آن چه را می‌خواستم، به دست می‌آوردم، متوجه بی‌معنا بودن آن می‌شدم؛ آن خواسته فقط یک سکوی پرتاب دیگر و موردی دیگر برای رها کردن بود.

. یکی دو موضوع مناسب را انتخاب کنید و پیوسته نسبت به آن‌ها هوشیار باشید. تداوم، مهم‌ترین نکته است. تفکر نمی‌تواند ذهن را خشنود سازد. افکارتان را مشاهده کنید، بی آن که بخواهید آن‌ها را کنترل نمایید. وقتی افکار خود را خوب و شفاف ببینید، متوقف می‌شوند.

ما باید از آنجا که هستیم، آغاز کنیم، نه از آنجا که باید باشیم. از این رو، آموزگار باید تشخیص دهد شاگرد کجا قرار دارد و او را به گونه‌ای هدایت کند که بتواند از همان جایی که هست، گام بردارد.

کسی که هوشیاری را تمرین می‌کند، هوشیار سخن می‌گوید. سخن گفتن بخشی عمده از زندگی ما را تشکیل می‌دهد. پرورش هوشیاری هنگام سخن گفتن بسیار سودمند است. ساده نیست، اما ناممکن هم نیست. به موضوع صحبت هوشیار باشید و هنگامی که سخن می‌گویید، نسبت به حرکت لب‌ها، لحن و بلندی صدا یا هر مورد دیگری که به سخن گفتن مربوط می‌شود، هوشیار باشید.

«کسی که با هیولا می‌جنگد، باید هوشیار باشد در طی مسیر، خودش به هیولا تبدیل نشود.» نیچه

احساس تنهایی از این که کسی اطراف انسان نیست، برنمی‌آید، بلکه از این که فرد نمی‌تواند آن چه را به نظرش مهم می‌رسد، به دیگران منتقل کند، برمی‌آید. آن شخص، عقایدی دارد که به نظر دیگران پذیرفتنی نیست. انسانی که بیش از دیگران می‌داند، احساس تنهایی خواهد کرد.

مسایلی وجود دارد که قابل حل نیستند و بهترین روش برخورد با این گونه مسایل، فکر نکردن در بارﮤ آن‌هاست. فکر کردن و فکر کردن شما را فرسوده می‌سازد.

فهم نزد کسانی می‌آید که عجله‌ای برای فهمیدن ندارند. فهم مانند درخت میوه است، مدتی طول می‌کشد تا به بار بنشیند. نمی‌توان درخت را مجبور به میوه دادن کرد.

هیچ کاری نکردن در واقعیت ساده نیست.

تا وقتی نتوانید تنهایی را در آغوش بکشید، معنای حقیقی دوست داشتن را نخواهید فهمید.

یک انسان شایسته بودن، به اندازﮤ کافی دشوار است. زیاد خوب بودن ممکن است به ناراحتی بینجامد.

«آن که می‌خواهد به جایی برسد، باید بیاموزد که خودش را محدود کند.»

خوشبختی بسیار ساده است: وقتی برای خوشبختی نمی‌کوشید، خوشبخت هستید.

هیچ کلامی نمی‌تواند دِینی را که ما به سایادو او جتیکا داریم، ادا کند. حتی اگر چنین کلامی یافت شود، برای ابراز حق‌شناسی کافی نیست

زندگی آکنده از مشکلات است، اما از زندگی متنفر نشوید. زندگی فرصتی برای یادگیری و رشد است. درس‌هایی وجود دارد که شما باید بیاموزید و خردتان را پرورش دهید. اگر این درس‌ها را به طور عمیق نیاموزید، باید به آن‌ها بازگردید تا یاد بگیرید. اگر نگرش و دیدگاه درستی داشته باشید، مشکلات شما بسیار بامعنا خواهند شد. شما باید به دیگران کمک کنید تا زندگی پرمعنایی داشته باشند. برای کمک به شما هم افرادی وجود دارند.

«یکی از مهم‌ترین و دشوارترین گام‌های پیشرفت معنوی این است که به دیگران آزادی احمق بودن را بدهیم!» بله.

احساس تنهایی از این که کسی اطراف انسان نیست، برنمی‌آید، بلکه از این که فرد نمی‌تواند آن چه را به نظرش مهم می‌رسد، به دیگران منتقل کند، برمی‌آید.

انسانی که بیش از دیگران می‌داند، احساس تنهایی خواهد کرد.

بله، دنیا دیوانه است. چه کاری از دست من برمی‌آید؟ هیچ. پس چرا باید وقت و انرژی‌ام را صرف ناراحت بودن در بارﮤ آن کنم؟

تا وقتی چشمانم ببینند، کتاب خواهم خواند. خواندن، مراقبه کردن، راه رفتن در جنگل، گفت و گوی گه‌گاه با برخی اشخاص، زندگی ساده و آرام، بدون هیچ موردی برای نگرانی، روال زندگی من است.

«کسی که با هیولا می‌جنگد، باید هوشیار باشد در طی مسیر، خودش به هیولا تبدیل نشود.» نیچه

«چو فردا شود، فکر فردا کنید.»