ریچارد جی. برنشتاین

ریچارد جیکوب برنشتاین متولد ۱۹۳۲ و درگذشتهٔ ۲۰۲۲، فیلسوف آمریکایی بود که در «هاورفورد کالج» و «مدرسهٔ نو برای پژوهش اجتماعی» تدریس کرد. حوزه‌های تخصصی او شامل پراگماتیسم آمریکایی، نئوپراگماتیسم، نظریهٔ انتقادی، هرمنوتیک، فلسفه سیاسی و اجتماعی بود. برنشتاین به خاطر بررسی تعامل بین سنت‌های مختلف فلسفی و پل زدن بین فلسفه تحلیلی و قاره‌ای شناخته شده است. او به موضوعاتی مانند دموکراسی مشارکتی، خطاپذیری فلسفی و تکثرگرایی اخلاقی توجه داشت و در جنبش‌های اجتماعی مانند حقوق مدنی و مخالفت با جنگ ویتنام فعال بود. تحصیلات خود را در دانشگاه‌های شیکاگو، کلمبیا و ییل گذراند و پایان‌نامه‌اش درباره‌ٔ ‌متافیزیک تجربهٔ جان دیویی بود. در ییل، تحت تأثیر «ویلفرید سلرز» قرار گرفت.

پس از رد حکم استخدام دائم در ییل، به «هاورفورد کالج» رفت و آثاری مانند «کنش و پراتیک» (۱۹۷۱)، «بازسازی نظریه اجتماعی و سیاسی» (۱۹۷۸) و «فراتر از عینیت و نسبیت» (۱۹۸۳) را منتشر کرد. همچنین همکاری نزدیکی با «یورگن هابرماس» داشت و در بازسازی دپارتمان فلسفه‌ «مدرسه‌ نو» نقش ایفا کرد.

برنشتاین مفهوم «اضطراب کارتزینی» را مطرح کرد که به تمایل به یافتن قطعیت مطلق در دانش اشاره دارد و آن را با پذیرش خطاپذیری و گفت‌وگوی فلسفی پاسخ داد. او قضاوت عملی (فرونسیس) و پرورش جوامع گفت‌وگومحور را برای حل مسائل اجتماعی و اخلاقی مهم دانست. دیدگاه او دربارهٔ «پراتیک فالابیلیسم» خطاپذیری دانش و باورها را به عنوان یک موضع اخلاقی و سیاسی برجسته می‌کند که راهی برای مقابله با نسبی‌گرایی و بنیادگرایی است. برنشتاین دموکراسی را فراتر از ساختار سیاسی، به عنوان یک راه زندگی اخلاقی و تکثرگرایی معرفی کرد. از آثار مهم او می‌توان به «جان دیویی» (۱۹۶۶)، «کنش و پراتیک» (۱۹۷۱)، «بازسازی نظریه اجتماعی و سیاسی» (۱۹۷۸)، «فراتر از عینیت و نسبیت» (۱۹۸۳)، «چرخش پراگماتیک» (۲۰۱۰) و «خشونت: تفکر بدون محدودیت» (۲۰۱۳) اشاره کرد.