کتاب صوتی خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا

کتاب صوتی خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا نوشتهٔ فروغ صابرمقدم است. سیما میرهادی زاده گویندگی این کتاب صوتی را انجام داده و کانون فرهنگی چوک آن را منتشر کرده است. این اثر صوتی حاوی یک مجموعه ناداستان پیرامون مسئلهٔ مهاجرت است.

درباره کتاب صوتی خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا

کتاب صوتی خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا به قلم فروغ صابرمقدم حاصل تجربهٔ زیستهٔ این نویسنده از خلال ۲۰ سال زندگی در انگلستان است. شیرازهٔ همهٔ جستارهای موجود در این کتاب صوتی حاویِ موضوعی پرچالش است که اغلب ما کمابیش در زندگی خود یا اطرافیانمان با آن درگیر شده‌ایم؛ مهاجرت. مجموعه‌ای از روایت‌ها دربارهٔ جهان پیرامون نویسنده که رویدادهای سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۲ میلادی را در بر می‌گیرند، این اثر صوتی را شکل داده‌اند. نویسندهٔ کتاب صوتی حاضر، سال‌هایی را در شهر منچستر واقع در کشور انگلستان سپری کرد و آنچه را تجربه کرده، برای ما روایت کرده است. موضوع اصلی این کتاب صوتی زندگی مهاجرانی است که از گوشه‌وکنار جهان به محل زندگی نویسنده در آن سال‌ها کوچ کرده‌اند؛ واضح است با موضوعی طرف هستیم که شاخه‌های بسیاری را از خود منشعب می‌کند؛ اندوه دوری از نزدیکان، دشواری انس با غربت، احساس تنهایی در خاک غریبه و... .

شنیدن کتاب صوتی خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب صوتی را به دوستداران ناداستان و قالب جستار دربارهٔ مهاجرت پیشنهاد می‌کنیم.

درباره فروغ صابرمقدم

فروغ صابرمقدم در سال ۱۳۴۵ در گیلان متولد شد. او در دانشگاه در رشتهٔ فیلم‌نامه‌نویسی تحصیل کرد و قریب به ۱۰ سال در سازمان صداوسیما به فعالیت پرداخت. نگارش هزاران کلمه، سردبیری برنامه‌های نمایشی بسیار و نوشتن ده‌ها نمایشنامهٔ رادیوییْ بخشی از فعالیت‌های او پیش از مهاجرت به انگلستان را در بر می‌گیرند. کتاب «خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا» مجموعه ناداستانیْ حاصل تجربهٔ او پیرامون مهاجرت است.

بخشی از کتاب صوتی خوشمزه‌ ترین سیب سرخ کرم‌ زده دنیا

قرار بود با اتفاق عجیبی در خانه روبه‌رو شوم. من هر روز سوار اتوبوس بین شهری می‌شدم و به مرکز شهر می‌رفتم و عصرها با همان خط برمی‌گشتم. هنگام برگشتن از محل کارم از بس خسته بودم، دلم نمی‌خواست جای گرم و نرمم را در اتوبوس از دست بدهم و در باد و بوران پیاده شوم. آن روز به محض این که از پله‌های کوتاه اتوبوس پایین آمدم سرمای هوا به جانم ریخت و باد دانه‌های برف را به سر و صورتم پاشید. ایستگاه اتوبوس فاصله‌ی زیادی تا محل سکونتم نداشت. طوری که اگر در ایستگاه اتوبوس می‌ایستادم و برق آشپزخانه روشن بود، می‌توانستم تا ته آن را ببینم. البته آشپرخانه‌ای که گاهی با اجاق گاز برقی آن خوراک‌های وطنی می‌پختم از دو متر بیشتر نبود. بیشتر حسن این ساختمان دوازده واحدی نزدیک بودن آن به مرکز شهر بود و برای رفتن به محل کار از ترافیک طولانی صبحگاهی می‌شد تا اندازه‌ای جان سالم به‌در برد و هدفون در گوش گذاشت و سر را در گوشی همراه فرو برد. ده پله‌ی سنگی کوتاه شیب‌دار، وسط خیابان و محوطه‌ی پارکینگ را از هم جدا می‌کرد و در ورودی چهار پله پایین‌تر از سطح زمین پارکینگ بود.