
ما اغلب به کتابهای محبوبمان مثل میراث افتخارآمیز نویسنده نگاه میکنیم. فکر میکنیم نویسنده با لبخند، سطرها را کنار هم چیده و به پایان قصه دلبسته است. اما گاهی حقیقت ماجرا در کشوهای قفلشده و نامههای خصوصی پنهان مانده است. گاهی کتاب برای نویسنده تبدیل به قفسی آهنین میشود؛ نویسندگانی را تصور کنید که تمام زندگی در حال فرار از مشهورترین آثارشان بودهاند، کسانی که وقتی نام شاهکارشان میآمد، تنها شرم یا بیزاری را در چشمهایشان میدیدیم. این یادداشت از وبلاگ طاقچه روایت آنهاست؛ روایت کتابهایی که خالقانشان، آرزوی نابودیشان را داشتند.
آرتور کانن دویل؛ خسته از شرلوک هولمز

در سال ۱۸۸۶، آرتور کانن دویل پزشک جوانی بود که در مطب سوتوکور خود در ساوتسی انگلستان روزگار میگذراند. مراجعانش کم بودند و برای نوشتن زمان زیادی داشت. او پیش از این داستانهای کوتاهی برای مجلهها فرستاده بود، اما سودای نوشتن اثری بزرگتر را در سر داشت. در همان اتاق انتظار خالی از بیمار، شخصیت کارآگاهی دقیق با نام اولیهی «شرینفورد هولمز» در ذهنش شکل گرفت و کمی بعد به «شرلوک هولمز» تغییر نام داد. در سال ۱۸۸۷ رمان کوتاه «اتود در قرمز لاکی» (A Study in Scarlet) در سالنامهی کریسمس بیتون منتشر شد. دویل برای واگذاری حق امتیاز کامل این اثر تنها ۲۵ پوند دریافت کرد.
پیشنهاد خرید: کتاب شرلوک هولمز
موفقیت داستانهای هولمز، بهویژه پس از انتشار منظم در مجلهی «استرند» از سال ۱۸۹۱، دویل را به ثروت و آوازهای کمنظیر رساند. اما این موفقیت کمکم برای خالقش آزاردهنده شد. کانن دویل خود را بیشتر نویسندهی رمانهای بلند تاریخی میدانست. او سالها وقت صرف پژوهش دربارهی آثاری مثل «میکا کلارک» (Micah Clarke – ۱۸۸۹) کرده بود و باور …