در به خاطر سپردن چهرهها حافظهی افتضاحی دارم و بیمارانم را به زحمت به یاد میآورم.پس از اولین ویزیت که اصلاً کسی در ذهنم نمیماند. به خصوص که برای چکاپ آمده باشد یا بدتر، برای تأییدپروندهی پزشکی: مثلاً گرفتن معرفینامه به ساناتوریوم [۲] یا توصیهنامهای برای کمیسیون ازکارافتادگی جهت استفاده از مزایای آن. با قاطعیت این دومی را رد میکنم: اگر ذرهای انعطاف به خرج دهم، سیل درخواستها روی میزم سرازیر میشود. پزشکی که شوخی نیست؛خیلی ببخشید، هتلدار که نیستیم. و اما کمیسیونهای تخصصی که تا مغز استخوان فاسدند. رشوه دادن بلد نیستی؟ بگذریم، اصلاً به من چه مربوط است؟
با این همه الِکساندر ایوانوویچ ایولِف [۳]، نویسندهی یادداشتهایی که به زودی میخوانید، را پذیرفتم. از همان ابتدا توجهام را جلب کرد. در راهرو نزدیکم آمد و یادم نیست گفت «دکتر» یا مرا با اسم کوچک و نام پدری صدا کرد، اما متانت و جسارتی فراوان در لحنش بود – ترکیبی فوقالعاده کمیاب در این حوالی. اجازه دادم وارد مطبم شود.
سر و ظاهر خاصی داشت، هیکلش، طرز ایستادنش، راه رفتنش- آدم را یاد پرنده میانداخت. قامتی صاف، انگشتانی ظریف و کشیده، چشمانی روشن و کمرنگ؛ نه اشکآلود بلکه صاف و زلال و بینی بزرگ و نوکتیز. اما نه، ابداً چیزی در الکساندر ایوانوویچ شیطانی نبود. برعکس شاداب و سرزنده به نظر میرسید، خوشرو و خوش مشرب، گفتگو با او چنان که اغلب در بیمارستان پیش میآید منجر به هیجان عصبی نمیشد – همکارانم منظورم را متوجه میشوند. خوش لباس بود، بهتر از بیشتر بیماران، بعداً معلوم شد سلیقهی هنری دارد. وارد این جزئیات که چه کسی چه لباسی پوشیده بود نمیشوم؛ حافظهام هیچ یاری نمیکند.
او مقابلم نشست و من پروندهاش را ورق زدم.
«الکساند…