وقتی فهمید قرار است پدر شود، پروفسور- مدتها دراتاق مطالعهاش خلوت کرد تا افکارش را مرتب کند. میان انبوهی از ابهامات پیشِ رو، با تنها یک یقین از اتاق بیرون آمد: برای اینکه کمیکها، همان داستانهای مصور عزیزِ دوران کودکیاش، سالم بمانند، باید کنار گذاشته شوند.
به مدت سی سال، آن بستهی گران بهای خاطرات، یکی از بلندترین قفسههای کتابخانهی دردندشت را اشغال کرده بود؛ جایی که، در حالی که آن صفحات را به ارتفاعات دور از دسترس مجموعهی علمی-تخیلی اورانیا و داستانهای هیولاها میفرستاد، به آنها نوعی عظمت میبخشید، عظمتی که در برابرش تمام کتابهای دیگر-کتابهای«واقعی»،کتابهای«جدی»- چارهای جز سر فرود آوردن نداشتند. البته،پروفسور،خوب میدانست، اصالت کتابخانهاش در محصولات چاپی قرن شانزدهم و در فولیوی [۱] باروک آن نهفته بود، درجلدهای پارناسو اثر آنتونیو زاتّا، و در زیبایی بودونی [۲] هایش. میدانست که نقطهی اوج علمیاین مجموعه، نام و جوهر خود را از نسخههای چاپی انتقادی و ملی گرفته، و سالها میشد که میدانست، این خانوادهی عظیم با نشان انتشارات سیلوستری و سونزوگنو، مجموعههای مدوسا و استروتزی، و با جلدهای آبیرنگ آکسفورد و زرد آجری بلز لِتر، با بهرهمندی از میراث بشری مجموعههای پله یاد و ریچاردی، و با صلابت از دسترفتهی فهرست لریچی، غنا و ارزش یافته است. اما خوب میدانست بدون بنیان نخستین، کتابخانهاش-و بنابراین زندگیاش- همچون میوهای بزرگ اما بدون ساقه میماند؛گویی اگر از آن درخت زندگی بخش اولیه چیده میشد، همهی آن نوشتههای فاخر، ناگزیر محکوم به پژمردگی و نابودی بودند.
پاسکولی و شاعرانگی کودک درونش هیچ ارتباطی به این موضوع نداشتند، مسأله بیشتر مربوط به توالی منطقی، و توجیه …