خانه دم کرده بود. یکی از پنجرهها را باز کردم و کوسنی جلویش گذاشتم که باد باز و بستهاش نکند. باد نیتام را فهمید و باران تندی توی صورتم زد. توجه نکردم؛ جواب ابلهان خاموشیست. روی کاناپه نشستم و لبتاپم را روشن کردم. روز خوبی بود. روی میز هلههوله و میوه چیده بودم. قرار بود فیلم ببینم؛ «باشگاه مشتزنی». طولانی بود، من هم چیزی که نداشتم تمرکز بود، اما تصمیمم را گرفته بودم. چندماه میشد دانلودش کرده بودم، اما وقت دیدناش را نداشتم. از آنچه گفتم مطمئن نیستم. چای، آخ چای را فراموش کردم. سماور داشت خودش را میکشت. درپوشش را برداشتم، مشتی آب تهش لهله میزد. در قوری را برداشتم و کلی تفاله دیدم. درست خاطرم نیست که کی دمش کرده بودم؛ شنبه، یکشنبه یا شایدم دوشنبه؟ اما مگر امروز چند شنبه است؟! تقویم روی میز را نگاه کردم. خب، امروز چندم بود؟ عجب خلی. این که تقویم سال ۹۹ است. از دست من!
چای ریختم. خیلی بدرنگ بود، تا نصفه هم بیشتر پر نشد. بگذریم. بههرحال تا شب نشده باید فیلم را ببینم... نشستم و یک پایم را زیرم گذاشتم. بالاخره فیلم را پخش کردم. اکه هی! چای را که نیاوردم! چند فحش کشدار به خودم دادم و بلند شدم. چای را روی لبهی پنجرهی آشپزخانه جا گذاشته بودم. دستم را که دور لیوان حلقه کردم، فهمیدم سرد شده. رویش سفیدک زده بود.
دایرهای صورتیرنگ پشت کرکرهی پنجره، توجهم را جلب کرد. کرکره را بالا دادم و چتری صورتی دیدم که دستهاش تا زمین فاصلهای نداشت و از کوچه بالا میآمد. داشت عقل از سرم میپرید که چهطور چتری همینطوری مثل آدم راه میرود، که پوتینهایی بچگانه زیرشان دیدم. بعد هم یونیفرم صورتیرنگ مدرسه، با نوارهایی باریک و سفید. حتی از این فاصله هم میشد دید که از چرک سیاه شده. باد داشت …