قوها از سمت اسکله میآیند. کنار آب، در همنشینیِ اردکها و غازهایی که آرام روی کانال میلغزند، پرهایشان را تمیز میکنند. اما قوها همیشه فاصلهشان را نگه میدارند. بیآنکه به دیگران توجه کنند، بیصدا از اين سو به آنسوی آب میلغزند. بهندرت پشتِ سرِ آدمهایی که غذا تعارف میکنند راه میافتند؛ برخلاف پرندگان دیگر که حالا با شتاب بهطرف خردهنانهایی میروند که بچهها با بازیگوشی روی آب میپاشند.
«عزیزان من، مواظب باشید اینقدر نزدیکِ لبه ندوید. خطرناک است.»یکیشان خندید و جواب داد:» نگران نباش مام، من خیلی خوب شنا میکنم.
«البته، عزیزم. ولی هوا حالا سرد است. ممکن است سرما بخوری. مراقب باش...»
آنسوی کانال، در رستوران، والدينشان آخرین جرعهی طلاییِ خورشید را مینوشند در این نورِ واپسینِ پایانِ ژوئیه.آنها همواره دربارهی آب و هوا حرف میزنند اينكه فردا قرار است باران ببارد يا نه ! روی چهرههایشان سایهای از باران میافتد، وقت رفتن میايستند در فضای باز بيرون از رستوران تا آخرین تصویرِ خورشید را در آسمانی صاف و بیابر تماشا کنند.
كسی از ميانشان فرياد میزند واقعاً ممکن است؟ اينجا پادشاهیِ ابرهاست…،
«نگاه! آن تکه چوب را میبینی که آب آورده؟ یکی از پسرها فریاد میزند و بازی شروع میشود خندههايشان که به دنبالِ سگها در هوا میدود تا جايی كه نور رد نارنجی اش از شانههای پل، لبهی نیمکتها، حتی از سر ليوانها سر میخورد. صدای نرمِ یک جوجهاردک کوچک شنیده میشود، تنهاو حواسپرت، شناور به سمتی كه بقيه نمیروند …
گفت: «سردت نیست؟»باد از لای دکمههای پالتو گذشت و کلمهاش را لرزاند. نگفتم «هست»؛ فقط انگشتهایم را توی آستین جمع کردم. قوها سرها را بردند زیر بالشان. به نظرش بوی نم و شاه …