اگر نمی‌دانستیم داستایوفسکی کیست، آیا باز هم جنایت و مکافات را شاهکاری ادبی می‌دانستیم؟ بله. پس اصلاً چه اهمیتی دارد بدانیم چه کسانی متون ادبی را خلق کرده‌اند؟ با شناختن نویسنده، زمینه‌های تفسیر و تحلیل ادبی گسترده می‌شود؛ چه کسی، از چه طبقه‌ای، در چه زمانی و در کدام کشور و با چه شرایطی اثر را خلق کرده، می‌تواند درک و دریافت ما را نسبت به ساختار روایت، روانشناسی شخصیت‌ها و بسیاری نکات کلیدی دیگر عمیق کند. هم‌زمان اینکه نویسنده‌ای تصمیم می‌گیرد با نام مستعار متونش را منتشر کند، مسیر جدیدی در تفسیر می‌گشاید و همیشه به این معنی نیست که می‌خواهد ناشناس بماند. گاهی این تصمیم برآمده از شرایط فردی و گاه برآمده از شرایط سیاسی یا اجتماعی است. اما بی‌انصافی است که تمامی تحلیل‌هایمان را حول محور نویسنده متمرکز کنیم و از جنبه‌های تفسیری دیگر چشم بپوشیم. در واقع این اطلاعات صرفا دیدگاهی جدید کنار دیگر دیدگاه‌هایی است که می‌توانیم در تحلیل کتاب‌های ادبی از آن بهره ببریم. در این یادداشت، علاوه بر معرفی نویسندگانی که با نام مستعار می‌نوشتند می‌خواهیم بدانیم چرا این افراد به اسم مستعار نیاز داشتند. با ما همراه باشید.
جورج الیوت
شاید فکر کنیم منطقی است اگر زنان نویسنده در قرن نوزدهم آثار خود را با نام مردانه منتشر می‌کردند تا تحت تأثیر دیدگاه‌های جنسیت‌زده‌ی زمانه‌شان، جدی گرفته شوند. اما داستان زندگی ماری آن ایوانز کمی متفاوت است. او از حدود چهل‌سالگی به شکل جدی وارد حرفه‌ی روزنامه‌نگاری شد و اگرچه مقالات و ترجمه‌هایش را به صورت ناشناس منتشر می‌کرد، در محافل ادبی با نام ماریان ایوانز، فردی شناخته‌شده بود. هنگامی که می‌خواست نخستین اثر ادبی‌اش، آموس بارتون را منتشر کند با مردی متأهل به نام …
