آتش‌بسی که هرگز سر نمی‌رسد!

ساعت ۱۸:۲۰ روز جمعه ۲۷ اکتبره. بچه‌هام تو خونه‌ای که توش پناه گرفتیم، در کمپ آوارگان جبالیا بازی می‌کنن. زنم؛ «مَرام» زیر لب می‌گه: «گشنمه» بیا بریم یه چیزی بخوریم. یواشکی می‌ریم تو یه اتاق دیگه و روی پله‌ها می‌شینیم تا از چشم بچه‌هامون دور باشیم. دلمون برای یه همچین خلوتی لک زده بود، زمانی که می‌تونستیم با هم وقت بگذرونیم و سر به سر هم بذاریم.

بیرون از خونه نور قرمزی مثل رعد و برق تو آسمون شب می‌درخشه اما خبری از بارون نیست به جاش آوارهایی به سقف خونه‌های اطرافمون فرومی‌ریزن. مَرام دست از خوردن می‌کشه. وقتی بلند می‌شم سر و گوشی آب بدم، موج انفجار پرتم می‌کنه عقب.

می‌رم پیش بابام که با نگرانی رادیویی‌ رو زیر گوشش گرفته و می‌گه: «الجزیره گفت ارتباطشون با خبرنگارا تو غزه قطع شده. «آنتن ندارن».

گوشیمو از جیبم درمیارم. برای اولین بار از زمان درگیری‌ها تو این سه هفته، اینترنت نداریم و هیچ‌کدوم از سیم‌کارت‌هام آنتن ندارن. خواهر بزرگم؛ آیه که پنج تا بچه داره، از ما خواسته که به محض بمباران بهش خبر بدیم تا قبل این‌که صدای بلند انفجار به ما برسه، گوش‌هاش رو بگیره. می‌گه: گوش‌هام سوت می‌کشه.

یادم …