نمیشد آن همه زیبایی را دید و مسحورش نشد. شیوا خوب میدانست چطور دیده میشود. آگاه بود به اینکه چطور آدمها را مبهوت و حیران خودش، حرکات و داستانهاو حرفهایش میکند. او تصویری دستنیافتنی بود و وقتی دستهای سفید و پرش را، مثل دو بال بزرگ سمت ات دراز میکرد نمیتوانستی آن دستهارا پس بزنی و نگیریشان. او را که میدیدی شجاع میشدی، با کمال میل، دستهایش را میگرفتی و با او پرواز میکردی. میدانست چطور …
این نوشته را پسندیدی؟
اطلاعات چاپ
این نوشته در شمارهٔ ۱۹۱ مجلهٔ آزما (بهار ۱۴۰۴) منتشر شده است.