آنابل و میج بعدازظهر طولانی روز شنبه را پیش رو داشتند، متکبرانه و آسودهخاطر و با قدمهایی آهسته از غذاخوری بیرون آمدند. ناهارشان را خورده بودند که طبق عادت شامل شکر و نشاسته و روغن و سرشیر میشد. معمولاً ساندویچ نان سفید اسفنجی آغشته به کره و سس مایونز میخوردند؛ همراه با برشهای ضخیم کیکی که از بستنی و خامهی پفدار و شکلات گردوییِ آبشدهی رویشان نمناک شده بود. هرازگاهی پای گوشت پوشیده از دانههای روغن نامرغوب میخوردند که گوشت بیمزهاش غرق در سس سفتشدهی بیرنگ و بویی بود؛ نان شیرینی و کیکی میخوردند که در اثر تزئینات خامهای سفتشدهی رویش نرم شده و پر از مادهی نامعلوم زردرنگی بود که مثل پمادِ زیرِ نور خورشید نه جامد بود نه مایع. نه فقط هیچ نوع غذای دیگری انتخاب نمیکردند، هیچ بازنگری هم در آن انجام نمیدادند. پوستشان همچون گلبرگهای شقایقِ جنگلی بود و شکم و پهلویشان به صافی و لاغری جنگاوران سرخپوست جوان.
از همان نخستین روزی که میج به عنوان منشی تندنویس در شرکت محل کار آنابل استخدام شد، آنها بهترین دوست هم شدند. در آن زمان، آنابل که دو سال سابقه کار بیشتری در دپارتمان تندنویسی داشت، هفتهای هجده دلار و پنجاه سنت دستمزد میگرفت؛ ولی میج همان شانزده دلار. آنها با خانوادههای خود زندگی میکردند و نصف دستمزد خود را به خانواده میدادند.
دخترها کنار هم پشت میز نشستند. هر روز ناهار را با هم میخوردند و آخر وقت با هم راهی خانه میشدند. بیشتر عصرها و تقریبا تمام یکشنبهها را در کنار هم میگذراندند. در اغلب موارد، دو مرد جوان نیز همراه آنها بودند، ولی این گروه چهار نفری هیچوقت ثابت نبود و بدون هیچ تاسفی هر بار دو مرد جوان جای خود را به دو مرد دیگر …