از سدههای گذشته تا به امروز ادبیات کودک و نوجوان همواره کوشیده تا با خلق داستانها، شعرها و حکایات، میان دنیای کودکانه و مفاهیم پیچیده پلی بزند و اینگونه به آموزش، پرورش تخیل و خلاقیت کودکان بپردازد.از آنجا که داستان و داستان سرایی در اروپا و همچنین فرانسه، ابزاری مؤثر برای آموزش و سرگرمی کودکان بوده است، غربیها برای غنای فرهنگ قصهگویی خود از شیوههای روایی شرق نیز بهرهمند شدهاند.
یکی از شیوههای داستان گویی شرقی که به عنوان ابزاری قدرتمند و کارآمد، جایگاه ویژهای در فضای فرهنگی و ادبیات کودک فرانسه پیدا کرده است؛ کامیشیبای است.
کامیشیبای یا “داستانگویی کاغذی” که ریشه در فرهنگ ژاپنی دارد و در دهههای اخیر تأثیر زیادی بر ادبیات کودک در سراسر جهان گذاشته است به داستانگویی تصویری و نمایشی اشاره دارد که معمولاً با استفاده از کارتهای کاغذی و تصاویری که به تدریج نشان داده میشوند، به اجرا درمیآید. این شکل از داستان سرایی برای اولین بار در قرن ۱۲ در معابد بودایی ژاپن مورد استفاده قرار گرفت، جایی که راهبان از طومارهای تصویری برای گفتن داستانهایی همراه با پندهای اخلاقی برای مخاطبانی که اغلب بیسواد بودند استفاده میکردند. این شیوه به سرعت رواج یافت و به یکی از محبوبترین اشکال تفریحی …
