وقتی کسی که خود را نابغهای بیهمتا میپندارد، برای اولین بار مجبور میشود وارد بازار کار شود، قرار نیست فقط زندگی خودش به هم بریزد؛ بلکه هر کسی که سر راهش قرار بگیرد نیز وارد این آشوب خواهد شد.
احتمالا این جمله تا حد زیادی میتواند فضای کتاب اتحادیه ابلهان را توصیف کند. رمانی که در ظاهر، داستان مردی سیساله، بیکار و منزوی به نام ایگنیشس جی. رایلی است؛ مردی که خود را آخرین مدافع خرد، اخلاق و فلسفه قرون وسطی میداند و جهان مدرن را مجموعهای از ابتذال، مصرفگرایی و حماقت میبیند. اما وقتی یک تصادف ساده، او و مادرش را با بحران مالی روبهرو میکند، ایگنیشس ناچار میشود از اتاق امنش بیرون بیاید و برای نخستین بار با همان جامعهای روبهرو شود که سالها فقط از دور محکومش کرده است.
با این حال، اتحادیه ابلهان صرفاً داستان مردی عجیبوغریب نیست. جان کندی تول، از دل زندگی روزمره چند شخصیت به ظاهر معمولی، تصویری هجوآمیز از جامعهی آمریکا در دههی ۱۹۶۰ میسازد؛ جامعهای گرفتار بوروکراسی، سرمایهداری شهری، شکافهای طبقاتی و روابطی که بیش از آنکه بر فهم متقابل استوار باشند، بر سوءتفاهم بنا شدهاند. طنز رمان نیز دقیقاً از همین برخورد میان آدمهایی شکل میگیرد که هرکدام تصور میکنند حقیقت فقط در اختیار خودشان است.
این نوشته تلاش میکند فارغ از شهرت و جایگاه ادبی کتاب، بررسی کند که جان کندی تول چگونه چنین اثری خلق کرده، چرا هنوز یکی از بحثبرانگیزترین رمانهای ادبیات آمریکا به شمار میرود و آیا واقعاً شایستهی عنوان «شاهکار» هست یا نه.
نقد کتاب اتحادیه ابلهان
یکی از بزرگترین سوءبرداشتها دربارهی اتحادیه ابلهان این است که بسیاری از خوانندگان با انتظار یک کمدی کلاسیک سراغ آن میروند؛ رمانی که قرار …
