ابوریحان محمد بن احمد بیرونی دانشمند و همه چیزدان، ریاضیدان، ستاره شناس، تقویم شناس، انسان شناس، هندسه شناس، تاریخ نگار، گاه نگار و طبیعیدان ایرانی در سده چهارم و پنجم هجری است. بیرونی را از بزرگترین دانشمندان مسلمان و یکی از بزرگترین دانشمندان ایرانی در همه اعصار میدانند او یک نابغه در تاریخ بود و علم و دانش وی در دوران معاصر نیز تاثیرگذار است. وی به زبانهای خوارزمی فارسی، عربی وسانسکریت مسلط بود و به زبانهای یونانی باستان، عبری، توراتی و ُسریانی آشنایی داشت. به او لقب پدر علم انسان شناسی و هند شناسی نیز دادهاند و در تقویم ایرانی روز ۱۳ شهریور را به بزرگداشت این دانشمند اختصاص داده شده است. بیرونی یک نویسنده بیطرف در نگارش باورهای مردم کشورهای گوناگون بود و به پاس پژوهشهای قابل توجهش به عنوان استاد شناخته شده است.
ابوریحان در کاث، یکی از شهرهای ولایت خوارزم به دنیا آمد. پدر ابوریحان جعفر بن احمد بن علی اندیجانی، اخترشناس دربار خوارزمشاه و مادر او نیز ماما، در آن روزگار بود. به دلیل حسادت و بدگوییهای پشت هم، پدر ابوریحان را از دربار اخراج کردند و به همین خاطر او در یک روستا در اطراف خوارزم ساکن شد و چون برای مردم آن روستا بیگانه به حساب میآمدند آنها را بیرونی نامیدند. ابوریحان از همان کودکی علاقه زیادی به کسب دانش داشت و شروع به یادگیری علوم مختلفه کرد. او در دوران کودکی پدرش را از دست داد و با مادرش تنها زندگی میکرد. ابوریحان پس از آشنایی با امیر نصر منصور بن علی بن عراقی، ریاضیدان و ستاره شناس مشهور آن دوره وارد دربار خوارزمشاه شد و به مدرسه سلطانی خوارزم رفت و به فراگیری علوم مختلف مشغول شد. در ۱۷ سالگی شروع به فعالیت در اخترشناسی نمود و با استفاده از حلقۀ …
