حکایت کفش
امروزه کمتر کسی به این مسئله میاندیشد که آیا کفشی که به پا دارد، تاریخ و حکایتی دارد یا نه؟ ما آنقدر در روزمرگیهای زندگی غرق شدهایم که نقش کفش در آن گم و ناپیداست. بههرسان تاریخ کفش را بر اساس اکتشافات باستانشناسی حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح میدانند که گونهای کفش از جنس گیاه مریمگلی است و در غارهای منطقه فورت راک در ایالت اورگن آمریکا کشف شدهاند. بر اساس کشفیاتی که در مصر صورت گرفته نیز به این نتیجه رسیدهاند که مصریان ۱۵۵۰ سال پیش از میلاد (دوره فنیقیها)، کفشهایی از «نی»بافته و به پا میکردند، در چین نیز شبیه اینگونه کفشها را با استفاده از گیاه کنف میبافتند و استفاده میکردند.
اما حکایت کفش در ایران، بهگونهای باورمداری معنوی آمیخته است. در ایران بسته به جغرافیای زیستی، چند گونه ساختار کفش داشته و داریم، کفشهایی بهنام «گیوه» که در مناطق غرب کشور به صورت تخته پارچهای با ترکیب چرم و استخوان بافته، کوبیده و آماده میشود و به آن «کِلاش» میگویند و برای ضد آب …
