مروری تحلیلی بر کارنامه‌ی محمدعلی سپانلو:‌ شاعری که خلاصه‌ی خود بود

نام و یادِ محمدعلی سپانلو آن‌قدر عزیز و محترم بود و هست که طرفینِ این میزگرد، بدون هیچ حرفِ پس و پیشی و در اولین فرصت حاضر شدند گردِ هم بیایند و از او و کارِ این شاعرِ بزرگ معاصر بگویند. چنان‌که خود سپانلو، در زمانِ حیاتش خوش‌محضر بود و اهلِ معاشرت، خاصه با جوانان و نسل‌های پس از خودش. پس دست‌به‌کار شدیم و در این روزگارِ هنوز و همچنان کرونایی، روزی و ساعتی را معین کردیم و همه‌مان طبق آن قرار، به صورت آنلاین جمعی را شکل دادیم برای گفتن و شنیدن از شاعرِ تهران. در لحظه لحظه‌ی این گفت‌وگو، شعف و حسرت توأمان در صدایِ طرفین می‌دوید، گیرم که شعف، بیش از حسرت حضورش محسوس بود، همچون خودِ سپانلو که عمرش را با تمام دشواری‌ها و فراز و نشیب‌های زندگی شخصی و اجتماعی‌اش، در شادمانی گذراند. عبدالعلی عظیمی، علیرضا بهنام و ما در داخلِ مرزهای وطن، و روجا چمنکار کیلومترها آن‌سوتر. هر کدام تکه‌ای از منظومه‌ی بزرگ کاریِ سپانلو را پیش کشیدند و بسط دادند، و هنوز می‌دانیم و می‌دانید که این دفتر بسته نخواهد شد، چرا که منظومه‌ی آثار سپانلو، بسیار وسیع‌تر از این گفت‌وگوی دو ساعته است و می‌توان صدها صفحه درباره‌ی وجوه مختلف و متعددِ کاری‌اش قلمی کرد. باشد که چنین شود.