کتاب اتلاف مصالح در پروژه‌های ساختمانی

مجتبی رضایی، کارشناس مهندسی عمران است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «در پروژه‌هایی که برای اولین بار و یا با ریسک‌های نامشخص انجام می‌گیرند، به منظور کاهش هزینه‌ها بهتر است ریسک‌های پروژه به کارفرما منتقل شود تا پیمانکار با درنظرگیری حاشیه سود کمتر، هزینه کلی پروژه را کاهش دهد. در این موارد از قراردادهای مدیریت پیمان استفاده می‌شود و پیمانکار با دریافت تمام هزینه اجرایی پروژه، به اضافه مبلغی به عنوان دستمزد، به انجام فعالیت‌ها می‌پردازد. دستمزد پیمانکار می‌تواند مقداری ثابت و یا درصدی از هزینه‌های پروژه باشد. در این نوع قرارداد این امکان حاصل می‌شود که پیمانکار بیشتر بر‌اساس تجربیات و قابلیت‌هایش انتخاب شود و کارفرما قادر است که پیمانکار را در فرایند امکان سنجی و طراحی دخیل نموده و کیفیت اجرای پروژه را افزایش دهد. اما در این نوع قرارداد این نگرانی برای کارفرما ایجاد می‌شود که پیمانکار مسئولیت مشخصی در قبال هزینه‌های پروژه ندارد و بر این اساس امکان دارد پیمانکار پروژه تلاش چندانی برای کاهش اتلاف مصالح ننماید. بنابراین به نظر می‌رسد نوع قرارداد می‌تواند بر میزان ضایعات ایجاد شده در پروژه اثرگذار باشد. امروزه با توجه به هزینه‌های بسیار زیاد پروژه‌های عمرانی و منابع محدودی که در اختیار شرکت‌ها و دولت‌ها قرار دارد، هزینه‌های ناشی از اتلاف مصالح یکی از مواردی است که مورد توجه قرار گرفته است. از طرفی در مباحث توسعه‌ی پایدار، بررسی چگونگی اثرگذاری هر یک از انواع قراردادهای رایج بر روند اتلاف مصالح می‌تواند در تعیین سیاست‌های ساخت و ساز تاثیر چشمگیری داشته باشد».