کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم

کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم نوشته عبدالرضا نبهان خویص، داستان سفری به جهان‌های درون انسان است؛ سفری که از خانه‌باغی تاریک آغاز می‌شود و به پرسش‌هایی درباره‌ی آگاهی، عشق و حقیقت می‌رسد. راوی در مواجهه با بانویی نورانی و راهنمایی به نام مرد قرین، مرز میان خواب و بیداری را دوباره می‌سنجد. انتشارات متخصصان این کتاب را منتشر کرده است. در این داستان، یافتن نیمه‌ی گمشده با شناخت خویشتن پیوند دارد و عبور از دروازه‌ها، معنایی فراتر از جابه‌جایی میان مکان‌ها پیدا می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم

کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم نوشته عبدالرضا نبهان خویص، داستانی فلسفی و عرفانی است که جست‌وجوی حقیقت را در قالب عبور از جهان‌های درون تصویر می‌کند. راوی اول‌شخص، تجربه‌های خود را از مواجهه با تاریکی، نور، باغی بی‌انتها و چهره‌هایی رازآمیز شرح می‌دهد. خانه‌باغ در آغاز، فضایی آشنا اما دلهره‌آور دارد؛ اتاق‌های گنبدی و طاق‌های قوسی، زمینه‌ی ورود به قلمرویی متفاوت را فراهم می‌کنند. جهان داستان به‌تدریج از مکان‌های ملموس فاصله می‌گیرد و به فضایی تبدیل می‌شود که درخت، چشمه، سایه و دروازه، معنای نمادین دارند. نویسنده از تقابل روشنایی و تاریکی برای طرح مسئله‌ی شناخت بهره گرفته است. ذهن در این تصویر، همیشه دریچه‌ای مطمئن به حقیقت نیست و گاه خود به مانعی در برابر آگاهی بدل می‌شود. توصیف‌های تصویری، تکرار واژه‌هایی مانند نور و سایه و مکث بر احساس‌های راوی، حال‌وهوایی تأملی به متن داده‌اند. اتفاق‌های بیرونی نیز اغلب فرصتی برای بازاندیشی درباره‌ی تجربه‌ی درونی می‌شوند.
کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم، بخش مهمی از اندیشه‌های خود را در گفت‌وگوهای راوی و مرد قرین آشکار می‌کند. این همراه، خود را گوهری از خرد راوی معرفی می‌کند و درباره‌ی نسبت جهان مادی، زمان و شناخت درونی توضیح می‌دهد. بانو نیز در جست‌وجوی راوی جایگاهی محوری دارد و حضورش با زیبایی، کشش عشق و یافتن بخشی گمشده از خویشتن پیوند می‌خورد. داستان از تصویرهای آشنای آفرینش آدم، باغ بهشت، فرشتگان و دریچه‌ی ممنوع استفاده کرده و این تصویرها را در خدمت برداشت خود از جهان درون قرار داده است. مفاهیمی مانند جهان‌های موازی، سیاه‌چاله و ابعاد زمان نیز وارد گفت‌وگوها شده‌اند؛ این مفاهیم بخشی از جهان‌بینی داستان هستند، نه توضیحی مستقل برای اثبات نظریه‌های علمی. مسیر روایت از باغ منزلگاه به جهان‌های دیگر و هفت گنبد درون امتداد می‌یابد. مسئله‌ی مرکزی این سفر، تغییر جایگاه نگاه انسان است: گذر از تماشای جهانی بیرون از خود به جست‌وجوی حقیقتی که راوی نشانه‌هایش را در خویشتن می‌یابد.

خلاصه داستان سفر به مرکز هستی از دروازه سوم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی شبی وارد خانه‌باغ قدیمی می‌شود؛ جایی که تاریکی و سایه‌هایش برخلاف همیشه در او دلهره می‌اندازند. نور اتاق سوم، او را به‌سوی بانویی می‌کشاند که بر تابوتی سفید آرمیده است. بانو به طاقچه‌ای اشاره می‌کند و راوی پشت درهای طاقچه، دالانی نورانی و تصویری شگفت از خود می‌بیند. این مواجهه، آغاز ورود او به باغ منزلگاه است؛ جهانی که قواعد آشنای زمان و مکان در آن اعتبار پیشین را ندارند. مردی مرموز در باغ، خود را قرین و بخشی از خرد او معرفی می‌کند. مرد از نیمه‌ای گمشده و راهی سخن می‌گوید که از دروازه‌ی سوم می‌گذرد. راوی در جست‌وجوی بانو، میان پرسش‌هایش درباره‌ی مرگ، بیداری و حقیقت پیش می‌رود و خبرهایی از سلما و بهرام می‌شنود.

چرا باید کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، پرسش درباره‌ی شناخت خویشتن را به تجربه‌ی عبور از جهان‌های درون پیوند می‌دهد.
• گفت‌وگوهای راوی و قرین، زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی ذهن، ادراک و محدودیت‌های نگاه فراهم می‌کنند.
• تصویرهای باغ، دروازه و گنبدها، امکان دنبال‌کردن معنای نمادها را فراهم می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب سفر به مرکز هستی از دروازه سوم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های فلسفی و عرفانی.
• خوانندگانی که به مضمون خودشناسی و جست‌وجوی حقیقت علاقه دارند.
• مخاطبانی که از توصیف‌های نمادین و گفت‌وگوهای تأملی درباره‌ی عشق و آگاهی لذت می‌برند.