کتاب پوچی نما

کتاب پوچی نما نوشته کوروش تبیار خانقاه و رمانی ایرانی است درمورد ذهن‌هایی که در مرز خواب و بیداری، واقعیت و توهم و عشق و فروپاشی سرگردانند. نشر سنجاق این کتاب را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. رمان حاضر میان شعر، روایتگری و صحنه‌های طولانی از هذیان و گفت‌وگو حرکت می‌کند؛ یک سه‌گانه‌ی درهم‌تنیده شکل گرفته است که از اتاق درمان و تیمارستان تا کلاس درس و خانه، پیوسته مرزهای «من»، «دیگری» و «جهان» را جابه‌جا می‌کند. این کتاب تجربه‌ی غوطه‌ورشدن در ذهن شخصیت‌ها و تماشای تدریجی فروپاشی ادراک است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پوچی نما

کتاب پوچی نما یک رمان ایرانی به قلم کوروش تبیار خانقاه و سه‌گانه‌ای است که در جهانی ناپایدار می‌گذرد؛ جهانی که در آن نور و تاریکی، عقل و جنون و عشق و نفرت در هم تنیده شده‌اند و هیچ مرز قطعی میان واقعیت و سایه وجود ندارد. کوروش تبیار خانقاه در این کتاب از همان ابتدا خواننده را وارد فضایی می‌کند که در آن پرسش‌هایی درباره‌ی حقیقت، انتخاب، وسوسه و تضادهای درونی، مهم‌تر از هر پاسخ روشنی هستند. در بخش‌هایی از کتاب پوچی نما، متن به‌شکل شعر آزاد ظاهر می‌شود. سپس اثر به‌سمت صحنه‌های روایی‌تر می‌رود؛ جایی که یک روان‌شناس در اتاقی با پنجره‌های ترک‌خورده با دختری روبه‌رو می‌شود که مردی را در خواب می‌بیند. مرز میان خواب او و ذهن درمانگر به‌تدریج محو می‌شود.

در ادامه‌ی کتاب پوچی نما فصل‌های متعددی با عنوان‌های گوناگون، موضوع فروپاشی ادراک را دنبال می‌کنند. در این فصل‌ها اتاق بیمارستان، تخت، دیوار، قرص‌ها، سایه‌ها و آینه‌ها مدام شکل عوض می‌کنند و شخصیت‌ها نمی‌توانند تشخیص دهند چه‌ چیزی واقعی است و چه‌ چیزی ساخته‌ی ذهن آن‌ها. در بخش مهمانی آخر در کتاب پوچی نما زاویه‌ی دید به گذشته و فضای مدرسه برمی‌گردد؛ جایی که راوی از آشنایی با دختری به نام پناه، سکوت‌های طولانی، اعتراف به دوست‌داشتن یک دختر و کشمکش میان انکار و امید می‌گوید.

خلاصه داستان پوچی نما

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

پوچی‌نما سفری است در ذهن شخصیت‌هایی که دیگر نمی‌توانند مرز میان واقعیت و خیال را تشخیص دهند. در بخشی از کتاب، روان‌شناس با دختری روبه‌روست که مردی را در خواب می‌بیند و ادعا می‌کند او همیشه حضور دارد؛ حتی وقتی بیدار است. با پیش‌رفتن داستان، خواب دختر، ذهن روان‌شناس، اتاق بیمارستان، قرص‌ها و سایه‌ها در هم حل می‌شوند و جهان بیرونی به بازتابی از ذهن تبدیل می‌شود. در لایه‌ای دیگر، کتاب پوچی نما به گذشته برمی‌گردد؛ به نوجوانی راوی، آشنایی با پناه در مدرسه، اعتراف به دوست‌داشتن یک دختر و مواجهه با سکوت و بی‌تفاوتی. این تجربه‌ی عاطفی ناتمام به زخمی تبدیل شده است که در فصل‌های بعدی به‌شکل توهم، رؤیا و فروپاشی ادراک بازمی‌گردد.

چرا باید کتاب پوچی نما را بخوانیم؟

رمان پوچی نما تجربه‌ی غرق‌شدن در ذهنی است که به‌تدریج از هم باز می‌شود و جهان را به صحنه‌ای لرزان از نور، سایه، قرص‌ها و رؤیاها تبدیل می‌کند. این کتاب برای کسانی که به تداخل خواب و بیداری و پیوند میان عشق ناکام، هویت و جنون علاقه دارند، امکان همراهی با یک فروپاشی تدریجی و تأمل بر پرسش «من کی هستم؟» را فراهم می‌کند.

خواندن کتاب پوچی نما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این رمان ایرانی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به متن‌هایی با فضاهای روان‌شناختی، روایت‌های آمیخته با توهم و رؤیا و داستان‌هایی درباره‌ی عشق یک‌طرفه، هویت متزلزل و تجربه‌ی تیمارستان و اتاق انفرادی علاقه‌مند هستند و حوصله‌ی همراهی با نثر طولانی و تصویری را دارند.

بخشی از کتاب پوچی نما

«اتاق بیمارستان، حتی وقتی چشمانم را باز کردم، دیگر محدود به چهار دیوار نبود. دیوارها خمیده و نرم بودند، مانند صفحات کتابی که دست هیچ کسی به آن نرسیده و هنوز خشک نشده‌اند؛ سقف، سنگینی آسمانی را داشت که نه واقعیت داشت، نه توهم؛ آسمانی ساخته از نور لرزان و سایه‌هایی که هیچ‌گاه ثابت نمی‌ماندند. کف اتاق به موج‌هایی شبیه آب تبدیل شده بود که آرام اما بی‌پایان بالا و پایین می‌رفتند، و هر حرکت من، هر نفس، جزئی از این جریان می‌شد؛ نه تنها ناظر، بلکه ذره‌ای شناور در ذهن خودم.

دختر روی تخت نشسته بود، اما دیگر نمی‌توانستم بدن او را از تخت یا تخت را از اتاق جدا کنم. همه چیز یکی شده بود؛ تخت با دیوار، دیوار با نور، نور با سایه، و همه با ذهن من. نگاه دختر نیمه‌باز، نیمه‌خواب، و نگاه من میان واقعیت و خیال معلق بود؛ هر پلک زدن او، هر حرکت انگشت، انعکاسی از ذهن من بود، یا شاید ذهن او که هرگز وجود نداشت.»