کتاب سلامت رابطه

کتاب الکترونیکی سلامت رابطه نوشتهٔ حمیدرضا (کامران) غلامی بورخیلی در انتشارات پلک چاپ شده است. این کتاب به بررسی و تقویت کیفیت روابط بین افراد می‌پردازد و به شناخت عوامل مؤثر بر سلامت یا عدم سلامت روابط در جامعه کمک می‌کند.

درباره کتاب سلامت رابطه

هدف کتاب سلامت رابطه آشنایی خوانندگان با جنبه‌های مختلف روابط بین‌فردی، بررسی موانع و چالش‌های آن و ارائه راهکارهایی برای بهبود روابط است. نویسنده در این کتاب به موضوعاتی مانند شناخت ویژگی‌های شخصیتی، تأثیر محیط و فرهنگ بر روابط، مهارت‌های ارتباطی و نحوهٔ مدیریت تعارض‌ها پرداخته است. همچنین، روش‌هایی برای ارزیابی میزان سلامت رابطه ارائه شده و به نشانه‌های روابط سالم و ناسالم اشاره شده است.

کتاب سلامت رابطه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای افرادی که به دنبال بهبود کیفیت روابط خود در محیط‌های خانوادگی، اجتماعی یا کاری هستند و همچنین برای علاقه‌مندان به مباحث روان‌شناسی ارتباطات مناسب است.

بخشی از کتاب سلامت رابطه

«فرزندان نسل‌های گذشته قوانین سنتیِ تربیتی را که بزرگ‌ترها اعمال می‌کردند زودتر یاد می‌گرفتند. خانواده بزرگ‌تر بود و کسانِ دیگر مانند خواهران و برادران می‌توانستند در تربیت کودکان نقش داشته و اِعمال قدرت کنند. کودک' نقش و جایگاه خود را در خانوادهٔ بزرگ درک‌کرده و یاد می‌گرفت و متوجه قدرت حاکم در خانواده می‌شد. به همین دلیل او از همان اوایل زندگی با قوانین خانواده آشنا می‌شد. در گذشته در بیست‌وچهارسالگی اولین فرزند به دنیا می‌آمد، ولی اکنون سن فرزندآوری' بیست‌وهشت الی سی سال است.

اکنون دیگر خانواده‌ها به آن رفتار پرورشی خشک و خشن باور ندارند، زیرا دورانِ کودکی خود را به یاد دارند. آن‌ها نمی‌خواهند فرزندانشان مانند دوران کودکی خودشان تربیت شوند. درضمن' ارزش‌های تربیتی کودکان در جامعه تغییر کرده است. مثلاً اینکه منع تنبیه برای تربیت کودکان به‌صورت قانون' مدون گشته است. حتی یک سیلی‌زدن هم ممنوعیت قانونی دارد. به همین دلیل پدرومادر امروز خودشان را به‌عنوان الگوی درستِ پرورشی برای تربیت فرزندانشان نمی‌دانند. ازطرفی تربیت آزاد هم جوابگو نیست.

پدرومادران امروز بمباران اطلاعات تربیتی می‌شوند. آن‌ها در این دریافتِ اطلاعات متوجه می‌شوند که کودکان در مؤسسات تربیتی دچار استرس هستند، باآنکه پدرومادر به‌خاطر امرارِمعاش مجبور به سر کار رفتن و سپردن فرزندان به این مؤسسات هستند. پس آن‌ها نگران تربیت کودکانشان می‌شوند. این نگرانی‌ها سبب دل‌مشغولی پدران و مادران است، درنتیجه آن‌ها به فرزندان خود توجه بیشتری را مبذول می‌دارند و در مواجه با رفتارهای آن‌ها روش‌های تنبیهی یا غیر تنبیهی به‌کار می‌برند که در مؤسسات تربیتی به‌کار نرفته است. بدین‌ترتیب' کودکان دچار سردرگمی تربیتی شده و لوسی یا ولنگاری رفتاری پیدا می‌کنند.»