کتاب اینک حسین (ع) آینه زندگی

اصلی‌ترین معنی ایمان همین است که آدمی باور کند و اعتماد داشته باشد که خداوند به عهد خود با بنده‌اش وفا خواهد کرد و هرگز بنده‌اش را تنها نخواهد گذاشت

عاشورا، فقط یادآوری درد مظلومیت امام حسین (ع) نیست، بلکه فرصتی است تا آدمی، امام حسین را در درون خود تجربه و او را در خویش پیدا کند

امام فرمودند: «فِانّی اکره اَن اَبدهم» «دوست ندارم آغازگر جنگ باشم.»

از خدا مقدس‌ترشدن همین است که برخی به اسم حفظ دین آدمی، تمام حرمت و کرامت او را تحقیر می‌کنند تا دیانت آدمی را حفظ کنند، درحالی که دیانت کمکی است به انسان تا آزادی، شرافت و کرامت خویش را حفظ کند و دلسوزانه و با رغبت و اشتیاق از توانایی خود بهره جوید و فریب شیطان را نخورد. زندگی اخلاقی هنگامی است که امکان خطا در تو باشد، ولی سزاوارانه از آن روی برگردانی. توانایی رفتن به راه‌های نادرست را داشته باشی، ولی آزادانه در آن راه گام نزنی. با شلاق و ضرب و شتم و تهدید نمی‌توان آدمی را اخلاقی کرد. این کلام زیبا از حضرت علی (ع) است. «مَا المُجاهِدُ الشَّهید فِی سَبیلِ الله بِاَعظَم اَجراً مِمَن قَدَرَ فَعَفَّ» «اجر و پاداش جهادگر کشته‌شده در راه خدا بالاتر از پاداش کسی نیست که توانایی گناه دارد ولی پاکدامنی می‌ورزد.» یعنی این آزادی است که به عمل انسان رنگ و بوی اخلاقی می‌بخشد و اعتبار آن را بالاتر می‌برد.

در سوره اسراء گفت‌وگوی بسیار جالب و زیبایی بین شیطان و خداوند رخ می‌دهد. خداوند در این گفت‌وگوی زیبای نمادین نه دست شیطان را می‌بندد و نه آدمی را در بند می‌کشد که فریب شیطان را نخورد، بلکه هر دو را به چالش و میدان مبارزه دعوت می‌کند، زیرا درپی آن است تا معلوم سازد و روشن‌تر گرداند که در جهان امکان لغزش و خطا جدی است و به تعبیری حتی خطا طبیعی است، ولی انسان‌ها باید با آگاهی و رغبت از چنین موانعی عبور کنند، نه با محدودکردن آزادی و بستن دست دیگران، کار برخی ساختن قفل است، ولی تو می‌توانی در فکر کلید باشی، کار برخی خاموش‌کردن چراغ است، ولی تو می‌توانی در اندیشه روشن‌کردن باشی

ارزش هدایت در همین است که در میان خار و خاشاک آدمی دست به انتخاب گلزار زند و از زیبایی او حیران شود. یعنی در بین وضعیت‌های مختلف آزادانه درپی وضعیت مطلوب باشد.

خدا چون می‌خواهد رابطۀ ما با او رابطۀ عشق و محبت باشد، خودش را نهان می‌کند. یعنی عالم را خلق می‌کند و تنظیم می‌کند و امور انسان‌ها را به خود انسان‌ها وامی‌گذارد تا ما به اختیار خود، او را دوست بداریم و عالی‌ترین نیکی‌ها را در او بجوییم. این سخن گرانبهای سیمون وی است.