کتاب حضرت ماه

آزادگی یعنی سربلندی، استقلال، اسیر نبودن، ذلیل نبودن، توسری خورِ قدرتها و دولتها نبودن، به اشارهٔ این و آن حرکت نکردن، طبق مصلحت و ارادهٔ خود راه رفتن، احساس مسؤولیت داشتن و حرکت و آگاهی و قدرت داشتن آحاد آن، مثل ملت و دولت ایران و جمهوری اسلامی باشد

کسانی که در شرایط تهدید به فکر مذاکره می‌افتند ضعف خودشان را با صدای بلند اعلام می‌کنند. مذاکره باید از موضع قدرت و قوت باشد.

ارتباط با خدا را نباید دست کم گرفت. همه چیز ما، در گرو این رابطه است. این رابطه است که دل ما را قرص می‌کندتا از دشمنی‌ها هراس نکنیم. این رابطه با خداست که دل‌های ما را از محبت به مؤمنین و پویندگان راه خدا پر می‌کند. تا اختلاف نظرها و اختلاف سلیقه‌ها را نبینیم. این رابطه با خدا و اتصال به خداست که موجب می‌شود ما برای اهوای خودمان، حقیقت را زیر پا نگذاریم و مصلحت را فدای غرض شخصی نکنیم. این رابطه با خداست که موجب می‌شود ما از راه خدا منحرف نشویم و از پیمودن این راه پشیمان و خسته و ملول نگردیم. این رابطه با خدا همیشه ممکن است و هیچ وقت دیر و محال نیست

قبل از ریاست جمهوری، روزی آقا به بیت حضرت آیت الله العظمی بهاءالدینی می‌روند. آقای بهاءالدینی می‌فرماید: «خورشید لحظه ای تابید و رفت.» روزی بعد از ملاقات حضرت آقا با آیت الله بهاءالدینی از ایشان می‌پرسند که آیا دیروز مقام معظم رهبری به اینجا آمده بود؟ ایشان در جواب می‌فرمایند: بله چند دقیقه خورشید اینجا تابید و رفت، او چون خورشیددارای خیر و برکات است.

اعتدال، یعنی در هیچ جهت دچار افراط نشوید. بعضیها با نام عقلانیت، با نام اعتدال، با نام پرهیز از جنجال و دردسر بین المللی، می‌خواهند از مبانی انقلاب و اصول انقلاب کم بگذارند! این نمی‌شود؛ این نمی‌شود. این نشانهٔ بی صبری و نشانهٔ خسته شدن است. مردم آن وقتی که احساس کنند مسئولین کشور با سربلندی مسلمانی و عبودیت خودشان را اعلام می‌کنند، خوشوقت می‌شوند؛ خوشحال می‌شوند.

نکتهٔ مهم دردانشگاه ها، روش حاکم بردانشگا هاست. دردانشگاه ها، روش‌ها وروابط، باید صددرصد اسلامی بشود- که البته تا حدود زیادی شده است- و مدیریت هاباید برای اسلام دردانشگاه ها، اصالت قایل بشوند. مادامی که دانشگاه، پرورشگاه متخصصان مسلمان ومتعهدنباشد، دانشگاهِ مطلوب انقلاب نخواهد بود. و این نمی‌شود، مگر این که اساس و روش و سیستم دردانشگاهها اسلامی باشد. درسها، هرچه که می‌خواهد باشد؛ استاد، هر کس که می‌خواهد باشد؛ اما روابط، باید روابط اسلامی باشد؛ یعنی مدیر و دانشجویان و استادان، اصالت را به اسلام بدهندو رعایت احکام اسلام را بکنند.

اسلام فقط یک اعتقاد نیست؛ اسلام زندگی طیبهٔ انسان هاست. وقتی از حیات و نظام اسلامی صحبت می‌کنیم، منظور ما نظام و حیات طیبه یی است که همهٔ خیرات مورد علاقهٔ انسان در آن وجود دارد؛ هم رفاه مادّی و امنیت اجتماعی و روحی تأمین می‌شود، و هم صفای معنوی و دانش و بینش و تحقیق و تعبد و خلوص و توجه به خدا مشاهده می‌گردد. اسلام این مواهب را به ما می‌دهد. اسلام نشان داده است که می‌تواند از مردمی که به او اعتقاد دارند و براساس تعالیم او زندگی می‌کنند، دفاع کند. هدف و راه ما مشخص و روشن است و ما برای پیمودن این راه، هیچ چیز کم نداریم. اگر ایمان و حرکت و عمل لازمهٔ رسیدن به هدف است، خدای متعال دل‌های ما را به نور ایمان خودش منور کرده و این توفیق را به ملت ایران داده است که در حرکت و عمل خود، سختی‌ها را تحمل کنند و از موانع نهراسند.

دختر هفده ساله ای در نامه ای به آقا نوشته بود: «شما روز قدس مردی را که بین خطبه‌ها بلند شد، به نظر من گویا نامه ای داشت یا... در انظار مردم خرد کردید، می‌خواهم در این خصوص مرا توجیه کنید. جواب این نامه این گونه آمد: «دختر عزیزم، از تذکر شما خرسندم و متشکرم و امیدوارم خداوند همه مان را ببخشد... در باب آنچه که یادآوری کردید، هیچ دفاعی نمی‌کنم، گاهی گوینده از تلخی لحن خود به قدر شنونده آگاه نمی‌شود و در این موارد همه باید از خداوند متعال بخواهند که آن گوینده را متوجه و اصلاح کند و اگر ممکن شود به او تذکر دهند، توفیق شما را از خداوند مسئلت دارم».

آیت الله جوادی آملی نقل می‌کند: یک روز مهمان مقام معظم رهبری بودم. سفره را که پهن کردند فرزندشان آقا مصطفی نیز نشسته بود. آیت الله خامنه ای به وی نگاهی کردند و فرمودند: «پاشو برو» من خدمت ایشان عرض کردم: اجازه بفرمائید آقازاده هم باشند. من از او خواستم که با هم باشیم، آقا فرمودند: «این غذا مال بیت‌المال است. شما میهمان بیت‌المال هستید. برای بچه‌ها جایز نیست که سر سفره بنشینند. آن‌ها به منزل بروند و از غذای خانه بخورند.» من در آن لحظه فهمیدم که خداوند چرا این همه عزت به حضرت آقا داده است.

حجت الاسلام و المسلمین ذوالنوری می‌گوید: نزدیک به چهل روز در خرمشهر مقاومت کردیم تا نگذاریم شهر به اشغال عراقی‌ها در آید. در این مدت آیت الله خامنه ای با شجاعتی کم‌نظیر به مواضع دشمن بعثی یورش می‌برد، آرایش تانک‌های آنان را به هم می‌زد و مانع پیش روی عراقی‌ها می‌شد. معظم له گاه در گروهای ۳ و ۵ نفره، تا اعماق نیروهای دشمن پیش می‌رفتند و با شناسایی دقیق منطقه عملیاتی، اطلاعات نابی را به دست می‌آورند تا هنگام ملاقات با امام خمینی (ره)، بهترین و جدیدترین اطلاعات را به ایشان بدهند.

سردار باقر زاده نقل می‌کند: در یکی از سفرهای رهبر معظم انقلاب به استان مازندران آقا وارد منطقه محرومی به نام «ارس ماخوست» شدند. ایشان وقتی برای بازدید به مدرسه‌ای وارد می‌شوند، مشاهده می‌کنند که تمام میز و صندلی‌ها نو است آقا احتمال می‌دهند این کارها تشریفاتی است و برای ورود معظم له این کارها انجام گرفته است. ایشان با تیزبینی و ذکاوتی که دارند از بچه‌ها سوال کردند که به من بگویید این میز و صندلی‌ها را چه زمانی برای شما آورده اند. یکی از بچه‌های کلاس جواب داد: آقا همین دیروز این‌ها را آورده اند. آقا نگاه عتاب آلودی به آن مسئول انداختند و فرمودند: «ضرورت ندارد به خاطر مسئولینی که خودشان نسبت به مشکلات واقف‌اند، بخواهید صحنه سازی کنید.»

روزی که مقام معظم رهبری در منزل آیت الله حسن زاده آملی حضور پیدا کردند، آیت الله حسن زاده در مقابل آقا دو زانو نشسته بودند و مکرراً می‌گفتند: آقای من! مولای من! سرور من! آیت الله حسن زاده، اسطرلابی را آوردند و درباره آن مطالبی را بیان کردند، مقام معظم رهبری نیز گاهی مطالبی می‌فرمودند و آیت الله حسن زاده قبول می‌کردند. ما به دلیل نا آشنایی به علم اسطرلاب متوجه نمی‌شدیم. از اینجا معلوم بود که آقا به علوم غریبه نیز آشنا هستند.

حضرت امام خمینی (ره) در پیامی به مناسبت ترور آیت‌الله خامنه‌ای نوشتند: «اکنون دشمنان انقلاب، با سوءقصد به شما که از سلاله رسول اکرم (ص) و خاندان حسین بن علی (ع) هستید... عواطف میلیون‌ها انسان متعهد را در سراسر کشور، بلکه جهان، جریحه‌دار نمودند... من به شما خامنه‌ای عزیز تبریک می‌گویم که در جبهه‌های نبرد با لباس سربازی و در پشت جبهه با لباس روحانی به این ملت مظلوم خدمت نموده و از خداوند تعالی، سلامت شما را برای ادامه خدمت به اسلام و مسلمین خواستارم».

سردار باقر زاده نقل می‌کند: در یکی از سفرهای رهبر معظم انقلاب به استان مازندران آقا وارد منطقه محرومی به نام «ارس ماخوست» شدند. ایشان وقتی برای بازدید به مدرسه‌ای وارد می‌شوند، مشاهده می‌کنند که تمام میز و صندلی‌ها نو است آقا احتمال می‌دهند این کارها تشریفاتی است و برای ورود معظم له این کارها انجام گرفته است. ایشان با تیزبینی و ذکاوتی که دارند از بچه‌ها سوال کردند که به من بگویید این میز و صندلی‌ها را چه زمانی برای شما آورده اند. یکی از بچه‌های کلاس جواب داد: آقا همین دیروز این‌ها را آورده اند. آقا نگاه عتاب آلودی به آن مسئول انداختند و فرمودند: «ضرورت ندارد به خاطر مسئولینی که خودشان نسبت به مشکلات واقف‌اند، بخواهید صحنه سازی کنید.»

در سال ۱۳۶۸ وقتی ایشان (مقام معظم رهبری) برای رهبری انتخاب شدند عده‌ای به آیت الله بهجت گفتند: آقای خامنه ای جوان است برای رهبر شدن! آیت الله بهجت در جواب آن عده فرمودند: همان یکبارکه گفتند حضرت علی (ع) جوان است و ایشان را از خلافت منع کردند برای هفت پشتمان کافی است...

اصل اهتمام به آگاه سازی مردم شهید مطهری در پنجم بهمن ۱۳۵۳ به تجلیل از شخصیت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای پرداخته است. آیت‌الله خامنه‌ای در آن زمان توسط شهربانی استان خراسان بازداشت شده بود. در گزارش ساواک آمده است: «مطهری در محل دانشکده الهیات دانشگاه تهران، ضمن اظهار تأسف از بازداشت سیدعلی خامنه‌ای اظهار داشته: ما کمتر نمونه ارزنده چون آیت‌الله خامنه‌ای داریم و این نیروها هم باید با این‌گونه هدر روند و گوشه‌های زندان تلف گردند. مطهری پس از ستودن آیت‌الله خامنه‌ای او را از عوامل مؤثر در روشن کردن افکار اجتماع دانسته است...»

زمانی برای امضای قائم مقامی رهبری، خدمت حضرت آیت الله بهاءالدینی می‌رسند، ایشان امضا نمی‌کنند. هر چه از فرستادگان آقای منتظری اصرار، از ایشان انکار، تا آنجاکه خود آقای منتظری شخصاً خدمت ایشان می‌رسد و تمام کتاب‌هایی را که درباره ولایت فقیه نوشته است، جلوی روی آقای بهاءالدینی می‌چیند. آیت الله بهاءالدینی تمام کتب را جمع می‌کنند و به آقای منتظری می‌گویند: «ولایت فقیه نوشتنی نیست، فهمیدنی است.» بعد که از ایشان می‌پرسند: آقا چرا ایشان را تأیید نکردید، مگرشخص دیگری هم می‌تواند، می‌فرمایند: نظر ما سید علی خامنه ای است. آقای بهاءالدینی فرموده است: «البته هیچ کس حاج آقا روح الله نمی‌شود، ولی آقا سیدعلی خامنه ای حقیقت ولایت فقیه هستند و رهبر.

آزاداندیشی غیر از بی بندوباری است. آزاداندیشی یک حرف و بی بندوباری یک حرف دیگر است. آزاداندیشی این است که شما در حرکت به سمت سرزمینهای ناشناختهٔ معارف، خودتان را آزاد کنید، بروید، نیروها و انرژی هایتان را به کار بیندازید و حرکت کنید؛ اما معنای بی بندوباری این است که در حرکت به سمت قلّهٔ یک کوه، اصلاً اهمیت ندهید که از کدام راه بروید. نتیجه این می‌شود که از راهی می‌روید و به نقطه ای می‌رسید که نه راه پیش دارید و نه راه پس و فقط راه سقوط دارید! در کوهنوردی، آن‌هایی که اهل رفتن به ارتفاعاتند، این را کاملاً تجربه کرده اند.