بریده‌هایی از کتاب زندگی پس از مرگ

زندگی پس از مرگ، جذاب‌ترین و نیز رازآمیزترین واقعه برای همهٔ انسان‌هاست. نه فقط به این خاطر که باید روزی بمیریم (گویا جز افراد بسیار جوان!) بلکه بیشتر به این خاطر که تقریباً همهٔ ما شخص عزیز یا نزدیکی را از دست داده‌ایم (البته ما آن را از دست دادن می‌نامیم). پس طبیعی است که مشتاق مطالعهٔ هرآن چیزی شویم که دربارهٔ زندگی بعد از مرگ است. معمولاً نیز با خواندن چنین تیترهایی، اولین فکری که به ذهن‌مان خطور می‌کند این است که آیا امکان آگاهی قطعی از زندگی پس از مرگ وجود دارد؟

اما فرد از دنیا رفته عنقریب با شخص فوت شدهٔ دیگری که تعلیم یافته است ملاقات خواهد کرد و از او می‌آموزد که دلیلی برای ترس وجود ندارد و در عالم جدید نیز زندگی وجود دارد.

انسان خطاکار بعد از مرگ یک روح شکست‌خورده نیست و باید از جایی که خود را در آن می‌یابد، آغاز کند و برای ادامهٔ زندگی سالم و پاک تلاش کند.

بهشت مکان نیست، بلکه موقعیتی از هوشیاری است.

در حقیقت انسان در طول حیات مادی، رختخواب خود را آماده می‌کند و بعد از پایان این زندگی باید در آن بخوابد!

تنها راه ممکن برای رها شدن از شر این هوس، شکنجه است. اگر برای آدمی امکان‌پذیر بود که با همین هوسرانی و مستی وارد جسم بعدی شده و باز تولد یابد، بندهٔ گناه زاده می‌شد و پلیدی از آغاز تولد بر او حاکم شده و راه فرار نداشت

هر گناه در جایگاه خود مهم است و تک تک گناهان نیز نتایج وحشت‌آوری دارند.

هرکس سهم خود را به میزان اعمالش از بهشت و جهنم خواهد داشت؛

ما به تعبیر حضرت مولانا «ارواح زندانی» هستیم. ارواحی الهی که در بند و زنجیر مادیّات و تعلقات زمینی شده‌ایم، حق را فراموش کرده‌ایم و در پی حسرت و آرزو می‌دویم. کاش پیش از مرگ ترک زندان کنیم،

مرگ نه شبیه سلطانی سیاه و خوفناک است و نه اسکلتی با داس برای کوتاه کردن زنجیرهٔ نعمت، بلکه بیشتر شبیه فرشته ای است با کلید طلایی که دری به جهانی کامل‌تر و والاتر از این دنیا به روی‌مان می‌گشاید.

درآوردن پالتو تغییری در شخصیت شما به وجود نمی‌آورد. اندکی آزادتر هم می‌شوید، چون وزن کمتری حمل می‌کنید. در مورد مردگان نیز هم همین‌گونه است.

می‌دانید که موسیقی چگونه می‌تواند به طرز شگفت‌انگیزی روح انسان را تعالی بخشد و برای مدتی از او موجودی جدید، در جهانی تازه خلق کند.