برای پدربزرگم همه چیز آزاردهنده بود. با شنیدن اخبار روزانه، عصبی میشد. از اوضاع روزگار شکایت میکرد. روی تلویزیون داد میزد. روی مادربزرگم داد میزد. او زنی دوستداشتنی، ملایم و مذهبی بود به نام لاواگن. پدر و مادرم به افتخار او نام مرا میشیل لاواگن رابینسون گذاشتند. مادربزرگم کتابفروشی را ماهرانه اداره میکرد و در ساعات بیکاریاش با خونسردی که برایم جای تعجب بود با پدربزرگم رفتار میکرد. او برای پدربزرگم غذا میپخت و با صبر و حوصله رگبار شکایات پدربزرگ را تحمل میکرد و جوابش را نمیداد.