با شنیدن صدای اذان قطع میکرد و میگفت وقت نماز میگذرد. در زمان نماز، مهمترین صحبتها، دیگر برای ایشان ارزشی نداشت، حتی اگر افراد از ایشان خواهش میکردند که چند دقیقه صبر کند، شهید میگفت امکان ندارد، همیشه بیقرار نماز بود، همیشه اندکی مانده به وقت اذان چهرهاش تغییر میکرد و نورانی و خندان میشد، اساساً چهرهاش در وقت نماز دیدنیتر میشد.