بریده‌هایی از کتاب انتظار؛ ضابطه حرکت بر صراط مستقیم

آیا تاکنون یک پزشک متخصّص، به فکر افتاده که یکی از لوله‌های آزمایشی که مملو از میکروب وبا است را سر بکشد؟ زیرا یک پزشک به علت نوعِ آگاهی که به عواقب این کار دارد، اگر از تشنگی بمیرد حتی فکر این‌که از آن لوله آزمایش بنوشد هم به مُخیّله‌اش خطور نمی‌کند؛ چون می‌داند نتیجه این کار، مُردنِ با اعمال شاقّه است، اما آن یکی مُردن معمولی است.

ما در این انقلاب خواستیم چه کنیم؟ خواستیم بگوییم یک گوشهٔ کوچکی از این دنیا را مهیا می‌کنیم که اگر ادعا کردیم که تمایل به آمدن او داریم، بگوییم کجا بیاید.

و به آن‌ها که با شما مبارزه می‌کنند و در مسیر طاغوت قرار گرفته‌اند، بگویید که هر چه می‌توانید سعی‌کنید و آن‌چه که در توانتان هست، به کار ببندید که ما نیز تلاش خواهیم کرد و چشم به راه و منتظر باشید که ما نیز منتظریم

انتظار در مکتب اسلامی ‌- شیعی ماجرایی دیگر دارد و داستان از مسیر دیگری شروع می‌شود.

اما اگر بپذیریم که انتظار مذهب اعراض است؛ یعنی حتی اگر جامعه درست و صحیح و با دقت هم پایه‌گذاری شده باشد، باز هم برای من قانع‌کننده نیست و شرایط و موقعیت حال، شرایطی است که من را ارضا نمی‌کند و من به دنبال دستیابی به جامعه‌ای برتر و دقیق‌تر هستم، جامعه‌ای بر مبنای تفکر اصیل اسلامی - شیعی. شما وقتی می‌گویید که بر این محیط اعتراض دارم، ریشه لغت این‌چنین است که در خود محیط اشکالاتی وجود دارد که شما کنارش گذاشتید و قبولش ندارید، اما وقتی شما از یک موقعیتی یا جامعه‌ای اعراض می‌کنید، ممکن است آن جامعه درست هم باشد.

انتظار مذهب اعراض است؛ یعنی شما از یک محیط، از یک جریان و از یک جامعه اعراض می‌کنید، روی می‌گردانید، برمی‌گردید و راه دیگری را انتخاب می‌کنید، گرچه آن محیط و آن جامعه و آن شرایط، درست باشد. وقتی شما لغت اعتراض را به کار می‌برید؛ یعنی شرایط موجود جامعه را نپذیرفته‌اید و معتقدید که این شرایط غلط است، به همین دلیل منتظر بروز شرایط دیگری بودید و این انتظار برای شما مذهبی را می‌ساخت که می‌گفتید این مذهب بر مبنای اعتراض شکل گرفته است؛ یعنی من شرایط فعلی را به دلیل غلط بودنش نمی‌پذیرم،

اما اگر بپذیریم که انتظار مذهب اعراض است؛ یعنی حتی اگر جامعه درست و صحیح و با دقت هم پایه‌گذاری شده باشد، باز هم برای من قانع‌کننده نیست و شرایط و موقعیت حال، شرایطی است که من را ارضا نمی‌کند و من به دنبال دستیابی به جامعه‌ای برتر و دقیق‌تر هستم، جامعه‌ای بر مبنای تفکر اصیل اسلامی

چرا در طول این مسیر، انتظار در عین حال که زجرآور و دردآور است، وجود ما را متعالی می‌کند؟ چون معمولاً، قیافه، حرکات، حتی حالت چشمانِ فرد منتظر، نشان می‌دهد که منتظر است. شما در برخوردهای روزمره مشاهده کرده‌اید که به محض ورود به منزل فردی از حالت خاصی که در او می‌بینیم متوجه می‌شویم که منتظر رسیدن مهمان است، از او می‌پرسیم: کسی می‌خواهد بیاید؟ منتظر کسی هستید؟ یعنی خصوصیاتش دقیقاً به شما نشان می‌دهد که حالتش عوض شده،

طرف این همه تقاضا از او که بیا، اما از طرف دیگر آن‌چه را که او تمایل ندارد جمع کرده‌ایم.

و به آن‌ها که با شما مبارزه می‌کنند و در مسیر طاغوت قرار گرفته‌اند، بگویید که هر چه می‌توانید سعی‌کنید و آن‌چه که در توانتان هست، به کار ببندید که ما نیز تلاش خواهیم کرد و چشم به راه و منتظر باشید که ما نیز منتظریم و بخش‌های ناپیدای آسمان‌ها و زمین را خداوند می‌داند و همه این پدیده‌ها به سمت او بازگشت می‌کنند. پس او را بپرستید و پشت‌گرمیتان به او باشد؛ بدانید که خداوند از آن‌چه که انجام می‌دهید غافل نیست.

و به آن‌ها که با شما مبارزه می‌کنند و در مسیر طاغوت قرار گرفته‌اند، بگویید که هر چه می‌توانید سعی‌کنید و آن‌چه که در توانتان هست، به کار ببندید که ما نیز تلاش خواهیم کرد و چشم به راه و منتظر باشید که ما نیز منتظریم و بخش‌های ناپیدای آسمان‌ها و زمین را خداوند می‌داند و همه این پدیده‌ها به سمت او بازگشت می‌کنند. پس او را بپرستید و پشت‌گرمیتان به او باشد؛ بدانید که خداوند از آن‌چه که انجام می‌دهید غافل نیست.

و به آن‌ها که با شما مبارزه می‌کنند و در مسیر طاغوت قرار گرفته‌اند، بگویید که هر چه می‌توانید سعی‌کنید و آن‌چه که در توانتان هست، به کار ببندید که ما نیز تلاش خواهیم کرد و چشم به راه و منتظر باشید که ما نیز منتظریم و بخش‌های ناپیدای آسمان‌ها و زمین را خداوند می‌داند و همه این پدیده‌ها به سمت او بازگشت می‌کنند. پس او را بپرستید و پشت‌گرمیتان به او باشد؛ بدانید که خداوند از آن‌چه که انجام می‌دهید غافل نیست.

یعنی انسان منتظر در حالتی است که دائماً خودش و جامعه را اصلاح کند.

ما در این انقلاب خواستیم چه کنیم؟ خواستیم بگوییم یک گوشهٔ کوچکی از این دنیا را مهیا می‌کنیم که اگر ادعا کردیم که تمایل به آمدن او داریم، بگوییم کجا بیاید.

اگر قرار باشد ما از روی این راه باریک‌تر از مو عبور کنیم، همه هم ما را دوست داشته باشند و برایمان هورا بکشند که درست نیست و نشان از آن دارد که بدون شک مسیری که در پیش گرفته‌ایم، مسیر درستی نمی‌باشد. نمی‌شود ما مسیر اسلام را برویم و تماماً جاذبه باشیم. پیامبر اگر صحابی هم‌چون عمار و ابوذر دارد، در مقابل، دشمنانی مثل ابوجهل و ابوسفیان هم دارد.

آن‌هایی که میزان‌های استاندارد رفتاری بودند، جاذبه و دافعه‌شان با هم برابر بود، ولی نوبت به ما که می‌رسد، این جاذبه و دافعه مقداری تغییر می‌کند، کم و زیاد می‌شود؛ یعنی اگر وارد محیطی شدیم و دیدیم همه، ما را قبول دارند آدم‌های مترقی ما را قبول دارند، مرتجع‌ها هم ما را قبول دارند، آن‌ها که معروف به چپ هستند، قبولمان دارند، راستی‌ها هم قبولمان دارند، خلاصه همه طیف‌های فکری ما را قبول دارند، همه هم می‌گویند آدم خوبی است، بدانیم که این فرد، مورد تأیید اسلام نیست و آن شخصی نیست که اسلام می‌خواهد؛ یعنی یک موجود بی‌شکلِ مومی که در دست هر کسی قرار بگیرد، به همان شکلی که خواست تبدیلش می‌کند. و به دست ساخته خود نگاه می‌کند و از آن لذت می‌برد.