بریده‌هایی از کتاب یک فیلم، یک جهان؛ نابخشوده

در فیلم‌های وسترن، بعضی از قهرمانان با رنج‌کشیدن منزلت می‌یابند؛ وقتی به قعر دشواری‌ها سقوط می‌کنند، برمی‌خیزند، و شاید این همان قهرمانی باشد که احساسات مدرن بیش از همه بدان پاسخ می‌دهد. این گواه دیگری است بر این مدعا که ایستوود با روح زمانهٔ معاصر در ارتباط است.

«قبلاً به چنین دشت‌ودمنی توجه نشون نمی‌دادم، ولی الان محو تماشای این منظره و درخت‌ها شده‌ام.»(۱۹)

«این عاقبت همهٔ ماست، کید.» هرگز در فیلمی وسترن کلامی چنین راستین دربارهٔ حقیقت گریزناپذیر مرگ که انتظار همهٔ ما، چه نیکوکار و چه شرور، را می‌کشد بیان نشده است.

نگاهی نمادین‌تر می‌توان گفت شب زمانی است که ما به درون تاریکی روح مانی سرک می‌کشیم: دور آتش در دشت‌های وسیع، وقتی که زندگی پیشین خونبارش را به یاد می‌آورد، در بار گریلی پس از این‌که از بیل کوچولو کتک خورده است و در پایان، زمانی که میلش به انتقام از غرایز جنایتکارانه‌اش پرده برمی‌دارد.