بریده‌هایی از کتاب پست طهران

آدم حتی اگه قراره بمیره هم باید سر یه چیز درست و درمون بمیره و مرگش هم آبرومندانه باشه.

عاشق، حساب امشب و فردا نمی‌کند / دیوانه بزم عقل، مهیا نمی‌کند پروانه عاشق است؛ نترسد ز سوز شمع / جان می‌دهد به لذت و پروا نمی‌کند

همه می‌گن اگه به دولت رسیدی و مست نشدی مردی اما راستش اینه که اگه به پیسی افتادی و کفر نگفتی، مردی.

هر وقت همهٔ گلوله‌هات تموم شد، وقتی همهٔ سربازات آش‌ولاش شدن، وقتی امیدت از همه‌جا نا‌امید شد، تازه اون‌وقته که باید بیای تو میدون؛ چون که تازه جنگ اصلی شروع شده. اینکه کسی پشت سرت هست یا نیست، اینکه صدات به جایی می‌رسه یا نمی‌رسه، اینکه تعداد سربازای دشمن چقدره، هیچ‌کدومش مهم نیس! تو اگه مرد جنگی و فرمانده، باید بلند شی بیای وسط میدون و از قضا جوری هم بجنگی که انگار این آخرین جنگ برای همهٔ تاریخه.

اگه اراده کردی جلوی ظلم وایسی، باس دُرُس وایسی. درستش هم اینه که جون و مال و شرف و ناموس و آبروت رو می‌گیری کف دستت و از هیچ‌کی هم نباس توقع همراهی داشته باشی الّا خدا.

رویا خوبه. اصلا آدم بی‌رویا، آدم نیست. برای همین سعی کنین تحت هر شرایطی اون پشت‌مشت‌ها یه رویا برای خودتون داشته باشین