کتاب همیشه مربی

«فَأینَ تَذهَبون؟ می‌روم تا انتقام سیلی زهرا بگیرم.»

امام می‌گفتن که بچه‌های انقلاب باید تو دو جبههٔ حوزه و دانشگاه فعال باشن. تا می‌تونید خوب درس بخونید. تا وسیله‌ای بشه که هیچ‌کس نتونه به شما چیزی بگه.»

این خاصیت گریه‌هایش بود که بعدش طراوت و دوندگی داشت، نه یأس و خستگی.

نمازهایش را پنج نوبت می‌خواند. می‌گفتم: «چرا جدا می‌خونی؟» می‌گفت: «نباید بذاریم فاصلهٔ ارتباطمون با خدا زیاد بشه. ما خیلی بدهکاریم به خدا. باید به یه بهونه‌ای زودزود بهش سر بزنیم.»

مربی که محبوب باشد ناخودآگاه حالش به بچه‌ها هم سرایت می‌کند.

«هویتی رو که بسیج به ما می‌ده، هیچ‌جا به ما نمی‌ده.

«برید خدا رو شکر کنید که تو این دوران به دنیا اومدید. شکر کنید که تو کشور شیعه دارید نفس می‌کشید. اگه اینجا نبودیم خدا می‌دونست آخر و عاقبتمون چی می‌شد.»

«تنها چیزی که از محمد عبدی یادمه، یک شبِ عاشورا بود. هی داد می‌زد که امشب شهادت‌نامهٔ عشّاق امضا می‌شود. خودش را می‌زد و گریه می‌کرد.» واقعاً دوست داشت شهید بشود. بارها این را برای ما گفته بود. می‌گفت: «از بچگی، شبی نبوده که خواب شهادت نبینم و با گریه از خواب بیدار نشم.» می‌گفت: «بعضی وقت‌ها بالشم از گریه خیس می‌شه!»

گریه‌م برای توفیقات کممه. من ناراحتم که چرا اخلاص ندارم تو کار. دلت خوشه‌ها!»

وارد این وادی می‌شه خیلی چیزا رو باید تحمل کنه. بودن تو این مسیر محرومیت داره، تهمت و طعنه داره، حتی کتک داره. باید خیلی چیزا رو به جون خرید. این اولین بار نیست که تو این مملکت به این کارا بی‌مهری می‌شه؛ اما شما خودتون رو نبازید. کار زیاد داریم. امام می‌گفتن که بچه‌های انقلاب باید تو دو جبههٔ حوزه و دانشگاه فعال باشن. تا می‌تونید خوب درس بخونید. تا وسیله‌ای بشه که هیچ‌کس نتونه به شما چیزی بگه.»

دردْ چیزِ بدی نیست. درد اگر برای خدا باشه خیلی هم خوبه. آدمو بالا می‌بره

وقتی بیشترِ ما ناامید می‌شدیم آنجا که ما از پا می‌نشستیم، تازه موتور او روشن می‌شد. من که فرماندهش بودم و بن‌بستِ پیگیری‌ها را می‌دیدم، دائم توی گوشش می‌خواندم «دیگه فایده نداره. نرو دنبالش. زور بیخود نزن.» اما با همهٔ این‌ها بازهم می‌رفت پی کار. راحت و بی‌خیال نمی‌نشست. سماجتش برای من همیشه عجیب بود، اما همین سماجت خیلی جاها به درد ما می‌خورد.

می‌دیدم که سرِ قبر برخی از شهدا، نگاه خیره و خاصی دارد؛ انگار که ارتباط دارد و شهید را می‌شناسد. خدا می‌داند همین حالِ محمد، سکوت و نگاه و اشکش، چقدر بچه‌های معصوم و نوجوان را می‌ساخت. مربی که محبوب باشد ناخودآگاه حالش به بچه‌ها هم سرایت می‌کند.

«خسته نشدی این‌همه دویدی و اذیت شدی؟ یه‌کم از اذیت شدن‌هات بگو.»، می‌گفت: «والّا اینکه چقد دویدم، حقیقتاً نمی‌دونم چقدر دویدم. تا حالا هم بهش فکر نکردم که چقدر دویدم و چقدر ندویدم. همیشه به این فکر می‌کردم که ایشاالله جا واسه دویدن باشه. یعنی اگه نبود، خُب واسهٔ همه‌مون سخته که جایی واسه دویدن نباشه.»

«تا کی می‌خواید عکس شهدا رو جمع کنید؟ آخرش که چی؟ یه ذره هم حواستونو بدید به خود شهدا. برید دنبال خودشون.»

«زین‌الدین تنها فرمانده لشکری بود که برای من از استراتژی حرف می‌زد. می‌گفت: ‹آقا محسن، ما اصلاً استراتژی داریم یا نه؟› مهدی زین‌الدین تو فضای فکری و مسائل تاکتیکی دغدغه داشت.»

«حاج‌علی، غیرت ما، غیرت انقلابی ما، اعتقاد ما اگه سرجاش بود، می‌تونیم کارها رو جلو ببریم.»

«داداش، هرکسی خیلی دنبال موردگیری باشه، خودش یه روز مورد می‌شه!

«والّا اینکه چقد دویدم، حقیقتاً نمی‌دونم چقدر دویدم. تا حالا هم بهش فکر نکردم که چقدر دویدم و چقدر ندویدم. همیشه به این فکر می‌کردم که ایشاالله جا واسه دویدن باشه. یعنی اگه نبود، خُب واسهٔ همه‌مون سخته که جایی واسه دویدن نباشه.»

«بچه‌ها، هرکی وارد این وادی می‌شه خیلی چیزا رو باید تحمل کنه. بودن تو این مسیر محرومیت داره، تهمت و طعنه داره، حتی کتک داره. باید خیلی چیزا رو به جون خرید. این اولین بار نیست که تو این مملکت به این کارا بی‌مهری می‌شه؛ اما شما خودتون رو نبازید. کار زیاد داریم. امام می‌گفتن که بچه‌های انقلاب باید تو دو جبههٔ حوزه و دانشگاه فعال باشن. تا می‌تونید خوب درس بخونید. تا وسیله‌ای بشه که هیچ‌کس نتونه به شما چیزی بگه.»

ثمرات اردو در کار فرهنگی و تربیتی انکارناپذیر و واقعاً غنیمت است.