بریده‌هایی از کتاب دیگر اخبار نخوانید!

اخبار با ذهن همان کاری را می‌کند که قند با بدن: اشتهاآور، به‌راحتی قابل هضم و بسیار مضر است. رسانه‌ها تنقلاتی به خوردمان می‌دهند که طعم خوبی دارند اما هیچ تأثیری در فرونشاندن عطش ما برای دانستن ندارند. بر خلاف کتاب‌ها و مقالات بلند تحقیقی، اخبار نمی‌تواند ما را سیراب کند. می‌توانیم هرچقدر که بخواهیم مقالات خبری را ببلعیم، اما این نهایتاً چیزی نیست جز پرخوری کردن با شیرینی‌جات.

اخبار با ذهن همان کاری را می‌کند که قند با بدن: اشتهاآور، به‌راحتی قابل هضم و بسیار مضر است. رسانه‌ها تنقلاتی به خوردمان می‌دهند که طعم خوبی دارند اما هیچ تأثیری در فرونشاندن عطش ما برای دانستن ندارند. بر خلاف کتاب‌ها و مقالات بلند تحقیقی، اخبار نمی‌تواند ما را سیراب کند.

«بعضی چیزها تحت کنترل ماست و برخی دیگر نه». لبّ کلام؟ پرداختن به اموری که خارج از اختیار ماست، حماقت است. تقریباً هر آنچه را در اخبار می‌شنویم خارج از حوزهٔ نفوذ ما است. بنابراین با خیال راحت می‌توانید از آن چشم‌پوشی کنید.

هیچ خبری آن‌قدر مهم نیست که بدون آن نتوانید زندگی کنید.

سعی کنید هفته‌ای یک کتاب بخوانید. اگر آن کتاب بعد از بیست صفحه نتوانست جهان‌بینی شما را گسترش یا تغییر دهد، یا موفق به جلب‌توجه شما نشد، آن را کنار بگذارید. اما اگر کتابی پیدا کردید که در هر صفحه چیز جدیدی به شما می‌گوید، از ابتدا تا انتها بخوانیدش. سپس بلافاصله دوباره آن را بخوانید. وقتی مطلبی را بار دوم می‌خوانید، اثربخشی‌اش دو برابر دفعهٔ اول نیست -تجربه به من نشان داده که بیش از ده برابر قدرتمند است. همچنین توصیه می‌کنم که مقالات بلند را دوبار بخوانید.

دو هزار سال پیش، سنکا همین را گفت: این فیلسوف بزرگ می‌اندیشید که وقتی سخن از پول به میان می‌آید ما خسیس هستیم. بااین‌حال وقتی پای زمان در میان باشد، تا آنجایی که بتوانیم ولخرجی می‌کنیم -گرچه زمان تنها کالایی است که باید در موردش به معنای واقعی خسیس باشیم.

«شما بدل به چیزی می‌شوید که بدان اعتنا می‌کنید... اگر خود انتخاب نکنید خود را در معرض چه افکار و صوَری می‌گذارید، شخص دیگری این کار را خواهد کرد.»

عمیق شوید، نه عریض. با محتوایی مشغول شوید که کاملاً مرتبط با زندگی و مطابق با گسترهٔ توانمندی شما باشد.

وقتی مطلبی را بار دوم می‌خوانید، اثربخشی‌اش دو برابر دفعهٔ اول نیست -تجربه به من نشان داده که بیش از ده برابر قدرتمند است.

تجربهٔ من نشان می‌دهد که قبل از اینکه بتوانید متن‌های طولانی را بدون خستگی بخوانید، مغز شما به یک سال پرهیز از اخبار احتیاج دارد. هرچه زودتر شروع

اخبار همه‌جا حاضر است. اگر می‌خواهید از آن فرار کنید، باید رادیکال عمل کنید.

هر از گاهی،‌ کتاب‌های درسی ارزش خواندن دارند. هیچ غذای بهتری برای ذهن وجود ندارد. کتاب درسی به اندازهٔ مدرک کارشناسی فشرده و مغذی است. شما نیاز به مبنایی دارید که بر پایهٔ آن بتوانید جهان را درک کنید و به‌خصوص کتاب‌های درسی برای دست یافتن به چنین مبنایی مناسب هستند. به نظر جذاب نمی‌آید اما واقعیت دارد. هرچه پایه و اساس درک شما بهتر باشد -خواه از طریق کتاب‌های درسی خواه از راه مطالعهٔ سایر کتب- درک ایده‌های جدید آسان‌تر می‌شود.

تا آن زمان، دیگر ده‌ها هزار ساعت را صرف پیگیری اخبار کرده بودم. از خودم دو سؤال پرسیدم: آیا حالا دنیا را بهتر می‌شناسی؟ و: آیا تصمیمات بهتری می‌گیری؟ جواب در هر دو مورد منفی بود.

حافظهٔ کاری تا حافظهٔ بلندمدت گذرگاه باریکی است درون مغز شما. هر چیزی که می‌خواهید بفهمید باید از این گذرگاه باریک عبور کند و هنگامی که پای اطلاعات انتزاعی به میان می‌آید، این حرکت عبوری مستلزم تمرکز است. اخبار تمرکز را مختل می‌کند و فعالانه توانایی شما را برای درک چیزها تضعیف می‌کند.

خبری کمک می‌کند نه به قربانیان. و شما به خودتان صدمه می‌زنید. مسلماً اگر زور بازوی خود را وقف تنها یک هدف کنید، حاصل اندکی دارد یا عبث است. به صحرای آفریقا نروید تا با دو دست خود یک پمپ عَلَم کنید. این جنون را که البته نیت خیری در پس آن هست «حماقت داوطلبان» می‌نامند. ممکن است بتوانید روزی یک چاه بزنید، اما اگر یک روز کاری مشغول شغل عادی خود باشید (کار در گسترهٔ توانمندی خود) و پولی را که به دست می‌آورید به آفریقا بفرستید، می‌توانید به احداث صد چاه در روز کمک کنید. این فایدهٔ بسیار بیشتری برای حمایت از فقرای جهان دارد. به جای رفتن به محل و ارائهٔ زور بازوی خود، از همان جایی که هستید پول بفرستید. اگر خواندن اخبار را متوقف کنید، یک ماه از سال را پس خواهید گرفت. بخشی از این زمان را به پول ترجمه کنید (شاید به‌شکل

رسانه‌ها تنقلاتی به خوردمان می‌دهند که طعم خوبی دارند اما هیچ تأثیری در فرونشاندن عطش ما برای دانستن ندارند. بر خلاف کتاب‌ها و مقالات بلند تحقیقی، اخبار نمی‌تواند ما را سیراب کند.

بعد از گذشت سی روز به یک نقطهٔ عطف مهم خواهید رسید: خواهید فهمید که علی‌رغم پرهیز از اخبار، هیچ اطلاعات مهمی را از دست نداده‌اید -و در آینده هیچ یک را از دست نخواهید داد.