کتاب سیاره ویروس ها

از هر ده نفسی که می‌کشید یکی هدیه‌ای است از طرف ویروس‌ها.

«داده‌های تجربه داده نیستند. گرفته‌اند! آن هم با زحمت زیاد.»

هرگز خلاقیت تکاملی ویروسی را که می‌تواند خرگوش را به خرگوزن یا انسان را به درخت تبدیل کند، دست‌کم نگیرید.

اگر تمام ویروس‌های اقیانوس‌های جهان را روی یک کفهٔ ترازو بگذارید، وزن‌شان به اندازهٔ هفتادوپنج میلیون نهنگ آبی خواهد شد (البته در کل سیارهٔ ما کمتر از ده هزار نهنگ آبی هست). و اگر تمام ویروس‌های اقیانوس‌ها را پشت سر هم ردیف کنید، طول این صف ۴۲ میلیون سال نوری خواهد بود.

این واقعیت که باکتری‌ها بیشتر DNA خود را از ویروس‌ها به دست آورده‌اند، پرسش‌های گیج‌کننده‌ای مطرح می‌کند. آیا آنها هویت متمایز خودشان را دارند؟ یا چیزی نیستند جز فرانکنشتاین‌هایی دورگه که مسیر روشن هویت‌شان مبهم شده و از بین رفته است؟

سرانجام سلول پاره می‌شود و می‌میرد. ویروس پاپیلومای انسان راهبرد اساساً متفاوتی را در پیش می‌گیرد. به جای آنکه سلول میزبانش را از پا درآورد، سبب می‌شود که آن سلول نسخه‌های بیشتری از خودش بسازد. هرچه سلول میزبان بیشتری وجود داشته باشد، تعداد ویروس‌ها نیز بیشتر خواهد بود.

هیدمن و دانشمندان همکارش با استفاده از این روش توانستند از نسخه‌های جهش‌یافتهٔ موجود در ژنوم انسان‌های امروزی به توالی اصلی این DNA پی ببرند. سپس قطعه‌ای از DNA با توالی متناظر آن ساختند و آن را وارد سلول‌های انسان کردند که در محیط کشت پرورش داده بودند. تعدادی از سلول‌ها ویروس‌های جدیدی ساختند که می‌توانستند سلول‌های دیگر را آلوده کنند. به عبارت دیگر، توالی اولیهٔ ‌DNA ویروسی زنده و مؤثر بود. در سال ۲۰۰۶، هیدمن این ویروس را ققنوس نامید، همان پرندهٔ افسانه‌ای که از خاکستر خویش برمی‌خیزد.

پیوت و همکارانش چنان از احتمال یک بیماری جدید مرگبار مضطرب بودند که راهی زئیر شدند و سرانجام به دهکدهٔ یامبوکو رسیدند تا دربارهٔ این همه‌گیری تحقیق کنند. در آنجا مهمان‌خانه‌ای یافتند که راهبه‌ها و کشیش‌ها خودشان را در آن محبوس کرده و در مقابلش طنابی کشیده بودند تا کسی واردش نشود. روی تابلویی آویخته از طناب نوشته بود «لطفاً جلوتر نیایید. هرکس وارد شود جانش را از دست خواهد داد.»