کتاب باروخ اسپینوزا

او جهان و هرچه در او هست را یک هستی یگانه می‌داند و خدا را مجموعه کل هستی می‌نامد تا آنجا که می‌گوید اگر کسی دیگری را بیازارد، خود را آزرده زیرا ما همه از روح، جسم، شخص و شیء یکی هستیم.

ترس، خرافه را می‌پروراند. اشخاص ضعیف و حریص از روی بد بختی از عبادت استفاده می‌کنند و اشک‌های زنانه می‌ریزند تا از خداوند درخواست کمک کنند.

من از بسیای از افراد می‌خواهم کتاب مرا نخوانند: توده بی‌سواد و خرافاتی که فکر می‌کنند که عقل چیزی جز بازیچه الهیات نیست، از این کتاب چیزی نمی‌فهمند. در واقع شاید ایمان‌شان آشفته گردد.

«امید، احساس لذت ناپایدار از تصور چیزی است که وقوعش در آینده یا گذشته مشکوک می‌نماید. حال اگر شک را از این احساس برداریم، تبدیل به اطمینان می‌شود. ترس نیز چیزی نیست جز رنج ناپایداری از تصور چیزی که وقوعش در آینده یا گذشته مشکوک می‌نماید. حال اگر شک را از این عاطفه برداریم، تبدیل به یأس می‌شود.

آدمیان «طبایع دیگر را به طبیعت خود قیاس می‌کنند»

فلسفه اسپینوزا سرشار و اشباع شده از خداست. اودر جایی می‌گوید: من خواهان عشق عقلانی به خدا هستم.