کتاب چراغ کوچکی برای شب

بعضی وقت‌ها آدم اینجا احساس تنهایی می‌کنه.

«آدم خیلی ناراحت می‌شه. مگه نه؟ از اینکه آدم رو نخوان. از اینکه نتونه بمونه. از اینکه احساس کنی هیچ‌جایی رو نداری بری.»

سینه‌سرخ طوری زده بود زیر آواز انگار مرگ و زندگی‌اش به آن بستگی داشت.

«می‌دونی چیه نیت؟ تو خیلی شجاع بودی که رفتی تو اون خونهٔ یخی. خیلی شجاع بودی که اون‌طور با ترس‌هات روبه‌رو شدی.»

«حتماً گم شده بود. دکترها گفتن به‌خاطر هوای سرد و اضطراب، بهش حملهٔ آسم دست داده. و... شارلوت... شارلوت مرد.»

«نمی‌دونم چی‌کار می‌کنم، نیت. دیگه نمی‌دونم چی درسته و چی غلط. می‌دونی؟ یه حسی که انگار زمین داره دهن باز می‌کنه و تو داری سقوط می‌کنی و همین‌طور می‌ری پایین. مثل آلیس در سرزمین عجایب که از سوراخ خرگوش افتاد پایین. ولی به‌جای اینکه شناور بشی و فرود بیای، همین‌طور سقوط می‌کنی. پایین و پایین و پایین‌تر.»

شاید بعضی وقت‌ها به نظر بیاد آدم‌ها زندگی‌شون روبه‌راهه، ولی ممکنه بار سنگینی رو شونه‌هاشون باشه که تو اصلاً ازش خبر نداشته باشی.»