بریده‌هایی از کتاب دو لیوان چای با عطر بهار نارنج

نمی‌دانستیم عشق هرگز مهمان نیست که با دعوت ما بماند یا حتی برود... عشق خود تو بودی و خود من بودم، عشق نام دیگر ما بود.

هر گز نمی‌توان باور دریا را از ماهی گرفت حتی اگر هرگز غیر از تنگ خانه‌ای نداشته باشد.

تو مثل ستاره‌های کویری در برهوتی بی پایان و تاریک، یک معجزه در سیاه‌ترین ساعت شب شاید چند دقیقه مانده به سحر،