کتاب آینده پسرت را بساز

بسیاری از اقدامات زن‌ستیزانهٔ مردان که او آنها را «ناخوشی مردانه» می‌نامد، به‌واقع تجلی تلاش آنها برای سرکوب هرچیزی در خود هستند که زنانه پنداشته می‌شود. او نوشت: «مردانی که از زنان متنفرند، از خودشان تنفر بیشتری دارند.»

«هرکسی با مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کند که ما قادر به دیدن آن نیستیم.»

پسرانی که ذهن بازتری دارند و قابل‌اعتمادترند خود را محدودتر کرده و کمتر در لحظه زندگی می‌کنند

به روش‌هایی واقعی و قابل‌اندازه‌گیری، این مردان در سمت اشتباهی از شکاف جنسیتی در بحث آموزش، استخدام و مشارکت مدنی قرار می‌گیرند. به‌علاوه، همان‌طور که به بلوغ می‌رسند، این جدایی و قطع ارتباط را به‌عنوان مردان بالغ به زندگی خود وارد می‌کنند. به‌خصوص در عصر جدید که اقتصادها جهانی شده‌اند و مبتنی بر دانش هستند و نظر به توسعهٔ برابری جنسیتی، پسران را باید با دقت و توجه آماده کرد. الگوی تاریخی پسربودن که نسل‌هاست تغییری نکرده، متأسفانه از زمانه بسیار عقب است.

در تحقیقاتم مردان جوان از سرتاسر جهان گزارش‌هایی را از امیدها و سختی‌ها، موفقیت‌ها و موانع خود با من در میان گذاشته‌اند. این داستان‌ها نشان می‌دهند زندگی‌ای که در زمان کنونی در انتظار پسران است، درواقع چه احساسی را برای آنان به‌همراه دارد و اینکه چگونه فرصت‌های محدود، عموماً ذات انسانی آنها را از بین می‌برند؛ اینکه چقدر احساس تنهایی می‌کنند و موردغفلت قرار می‌گیرند یا می‌بینند که به‌درستی از سوی دیگران درک نمی‌شوند.

من ملاقاتی خصوصی با لیلی داشتم تا از او سؤال کنم چه احساسی به پسرش دارد و او قبول کرد پسرش از همان ابتدا کمی برایش مشکل‌ساز بوده، درحالی‌که دخترش که چند سالی از دیوید کوچک‌تر است، رؤیای هر پدرومادری است. همان‌طور که درمورد زایمان اول خود و دوران نوزادی دیوید صحبت می‌کرد، مشخص شد لیلی افسردگی پس‌از زایمان داشته است و نیازهای پسرش برای او همچون کشیدن ناخن روی تخته‌سیاه بوده‌اند. لیلی بسیار خسته و درهم‌شکسته بوده و زمانی‌که دیوید با گریه او را صدا می‌زده، احساس آزردگی و بی‌توجهی داشته است. ارتباط اولیه‌ای که او با پسرش برقرار کرده به‌همین‌صورت در طول زمان و با نزدیک‌شدن دیوید به دوران نوجوانی ازنظر ابعاد خشم و عصبانیت بدتر شده است.

اعتمادبه‌نفس یک مرد جوان تصادفی نیست، بلکه ناشی از تجربیاتِ او در درک‌شدن، دوست‌داشتن و حمایت‌شدن به شکل صحیح است.

اگر کسی به ما گوش نسپارد، در تنهاییِ قلب‌های خود خفه می‌شویم.

اگر کسی به ما گوش نسپارد، در تنهاییِ قلب‌های خود خفه می‌شویم.»

در مقابل، ازنظر گوپنیک پدرومادربودن به سانِ باغبانی است: «درعوض، زمانی‌که باغبانی می‌کنیم، فضایی محافظت‌شده و مناسبِ رشد برای گیاهان ایجاد می‌کنیم تا رشد کنند و شکوفا شوند.»

وابستگیِ ایمن از پیش‌شرط‌های استقلال است.

گوش‌دادن به‌واقع تبادلی را شامل می‌شود که بیشتر شبیه به دریافت‌کردن، درک‌کردن و نگاه‌داشتنِ آن چیزی است که گفته شده.

همواره، زمانی‌که یک پسر انتظار توجه دارد و باور دارد در اختیارش قرار خواهد گرفت، استفادهٔ بسیار خوبی از آن به‌عمل می‌آورد. بودن با یک پسر، پذیرشِ او با دنبال‌کردنش در بازی یا مکالمه‌ها، ابرازِ تمایل به شناختن او با توجه‌کردن به تمام کارهایی که می‌کند یا چیزهایی که می‌گوید، نوعی تأیید است که احساس فردیتِ قدرتمندتر و همراه با اعتمادبه‌نفس بیشتری را به‌همراه دارد. گذراندنِ زمانِ ویژه با او همچون گذاشتنِ پول در حساب بانکیِ پسربچه است: از او در برابر تمامی اضطراب‌هایی که پیش‌رو دارد محافظت می‌کند.