بریده‌هایی از کتاب زمان فراموشی

در زندگی هر فرد دو روز مهم وجود دارد: روزی که به‌دنیا می‌آید و روزی که علتش را درمی‌یابد. - ویلیام بارکلی -

هوراشیو، چیزهای بیشتری در زمین و آسمان وجود دارد.

هرکس برای امیدداشتن و ادامهٔ زندگی به چیزی نیاز دارد، مگر نه؟

در زندگی هر فرد دو روز مهم وجود دارد: روزی که به‌دنیا می‌آید و روزی که علتش را درمی‌یابد.

استرس ذهنی، بیماری‌های روان‌تنی ایجاد می‌کرد؛ این واضح بود؛ اما چیزی که ذهنش را مشغول می‌ساخت این بود که چرا بعضی‌ها در برابر تجارب ناگوار انعطاف نشان می‌دهند و منقلب نمی‌شوند اما برخی دیگر دچار کابوس‌های شبانه و ترس‌های مختلف می‌شوند. مطمئن بود که فاکتورهای ژنتیکی و محیطی به‌تنهایی توجیه‌کنندهٔ این مشکلات نیستند. به شانس هم اعتقاد نداشت. دنبال چیز دیگری بود.

«نمی‌توان در یک رودخانه دو بار پا گذاشت، چراکه بار دوم، دیگر نه آن رودخانه رودخانهٔ قبلی است و نه آن آدم، آدم قبلی.»

«و فردا... به این مکان زیبا می‌خزد روزبه‌روز.» اندرسون مبهوت نگاهش کرد و گفت: «به آخرین هجای زمان ضبط‌شده و تمام دیروزهایت راه رسیدن به مرگی غبارآلود را روشن کرده است.»

استخوان‌ها دروغ نمی‌گویند. این حرف باستان‌شناس‌ها بود؛ و اشتباه هم نمی‌گفتند. استخوان‌ها از خودشان داستان درنمی‌آورند که کسی باورشان کند. چیزی را که جایی شنیده باشند تکرار نمی‌کنند. حس ششم ندارند. قابل‌کنکاش هستند؛ در شکاف‌های خود، حقیقتِ جنبهٔ مادی ناقص ما و خصوصیات منحصربه‌فردمان را حمل می‌کنند. شکاف استخوان ران؛ سوراخ‌های دندان؛

مسئله فقط طبیعت یا پرورش نبود، بلکه دنبال چیز دیگری بود که علت نوسان‌های شخصیتی یا ترس افراد را توضیح دهد. چرا بعضی بچه‌ها آرام بودند و بعضی دیگر آرام نمی‌گرفتند؟ چرا بعضی بچه‌ها جذابیت‌ها و توانایی‌های غریزی داشتند؟ چرا بعضی افراد فکر می‌کردند با جنسیت اشتباه به‌دنیا آمده‌اند؟ چرا پسر تایلندی به اسم چنگ۱۲۲ بسیار بدخلق بود و تمایل به میگساری داشت اما برادر دوقلویش، انگ۱۲۳، خوش‌برخورد بود و اصلاً مشروبات الکلی مصرف نمی‌کرد؟ قاعدتاً عوامل ژنتیکی و محیطی درمورد این دو نفر یکسان بود.