کتاب زنبوردار حلب

خدایا، تا روزی که زندگی برام خوبه زنده نگه‌م دار و وقتی مرگ برام بهتر بود، من رو بکش.

ضرب‌المثلی هست که می‌گوید درون هر آشنایی، غریبه‌ای نهفته است

باید دنیایی جز این دنیا باشد؛ دنیایی که خورشید تازه در آن طلوع کرده است و روی دیوار محافظ شهری باستانی می‌تابد

گریه کردن و گفتن حرف دلت شجاعت می‌خواد

هرگز آن سکوت عمیق و بی‌پایان را فراموش نمی‌کنم

مرد مراکشی جوری چایی‌اش را هورت می‌کشد که انگار خوشمزه‌ترین چیز دنیاست.

«می‌بینی؟ می‌بینی، باید آروم باشی و جزئی از طبیعت بشی. اون‌وقت مشکلی برات پیش نمی‌آد.»

بعضی وقت‌ها اگه به بدنمون فشار خیلی زیادی بیاد که در حد تحملش نباشه، خودش راهی برای کنار اومدن با اون پیدا می‌کنه.

هرجا زنبور باشه، گل هم هست و هرجا گل باشه، می‌شه امید و زندگی جدیدی رو پیدا کرد.

افرا مدتی ساکت شد و بعد گفت: «به‌نظر من زنبورها هم مثل ما هستند. مثل ما آسیب‌پذیرند. اما بعد آدم‌هایی مثل مصطفی توی دنیا پیدا می‌شند که به جای مرگ، زندگی رو بهشون می‌بخشند.»

گاهی آدم‌ها برای اینکه در تاریکی غرق نشوند، خودشان را در تخیل و ساخته‌های آن غرق می‌کنند.

گاهی آدم‌ها برای اینکه در تاریکی غرق نشوند، خودشان را در تخیل و ساخته‌های آن غرق می‌کنند.

زنبوردار حلب کتابی دربارهٔ مرگ و فقدان است، اما همچنین از عشق و دوباره یافتن شادی می‌گوید.

جوری می‌خندید که انگار هرگز قرار نبود بمیریم.

هرجا که زنبور باشه گل هم هست و هرجا که گل باشه، می‌شه امید و زندگی جدیدی رو پید

می‌گوید: «دارم خونه می‌سازم! وقتی بریم انگلیس توی این خونه زندگی می‌کنیم. این خونه مثل خونه‌های خودمون خراب نمی‌شه.»