بریده‌هایی از کتاب نیکولو ماکیاولی

در دنیایی که آدم‌های بدکار اداره‌اش می‌کنند، غیر قابل تصور است که حاکم واقعا درست‌کار برای مدت زیادی دوام بیاورد.

نیکولو ماکیاولی یکی از فیلسوفان مشهور به شمار می‌رود که او را به عنوان پدر اندیشه سیاسی غرب و از طراحان اصلی مفهوم جدید قدرت دولت و سیاست مدرن می‌شناسند. تلفیق خدمت در سیاست و جامعه شناسی وی سبب شد تا سال‌ها بعد به یکی از متفکران بزرگ در این حوزه تبدیل شود. نیکولو ماکیاولی را می‌توان پدر معنوی آنالیز و تعریف آزادی به سبک غربی دانست، او اندیشمندی اومانیسم است و سیاست را فن و دانش کسب قدرت و نگهداری آن می داند و بدین سان ماهیت قدرت طلبانه و نفسانی سیاست مدرن را آشکار می‌کند. او در آثار خود ماهیت استیلاجو و سلطه گرانه آزادی مدرن را نشان می‌دهد. برخی وی را نخستین تئوریسین مدافع امپریالیسم می دانند. ماکیاولی در آثار مهم و برجسته خود همچون شهریار، گفتارها و آزادی تاکید می‌کند و معتقد است که سیاستمدار جهت حفظ قدرت خود مجاز به انجام هر کاری است. در واقع ماکیاولی به عنوان پدر فلسفه سیاسی مدرن که در آثار خود، جوهر سیاست اومانیستی را بیان کرده است، آشکارا از اخلاقیات سود انگارانه دفاع می‌کند.

«گاهی اوقات بهتر است: [انسان] خوب به نظر برسد، به جای اینکه خوب باشد.»!!!

در دنیایی که آدم‌های بدکار اداره‌اش می‌کنند، غیر قابل تصور است که حاکم واقعا درست‌کار برای مدت زیادی دوام بیاورد.

«شخص برای اعمال نیک خود به همان اندازه ممکن است منفور شود که برای اعمال زشت خود»

قدرت را همراه با شهرت و آوازه و افتخار به دست آورد و از آن لذت برد

هر گاه برای نجات کشور تصمیم‌گیری قطعی لازم باشد، نباید بگذاریم ملاحظاتی در زمینه دادگری، انسان دوستی یا ستمکاری، یا حتی سرفرازی و سرافکندگی به میان آید.

دوستی مردم برای شهریار ضروری است. واگرنه در روزگار ناسازگار پناهی نخواهد داشت.

«شک و تردید می‌تواند در همه ساختارهای وحدت گرا راه یابد»

انسانها با وجدان راحت‌تری به کسی آسیب می‌رسانند که می‌خواهد در نزد مردم محبوب باشد تا کسی که ترس را در دل مردم پدید می‌آورد.

مهر انگیزی بهتر است یا ترس انگیزی

اگر مشکلات را از قبل پیش‌بینی کنیم، به سادگی می‌توانیم آنها را از میان برداریم.

زخم را یکباره می باید زد تادرد آن اندک اندک از یاد برود، ونیکی را خرده خرده می باید کرد تا مزهٔ آن بیشتر دریاد بماند

ماکیاولی گفت: «فرمانروایان ترجیح می‌دهند مردم هم آنها را دوست داشته باشند و هم از آنها بترسند. از این دو، ترس اهمیت بیشتری دارد و بهتر آن است آنها بیشتر بترسند تا بیشتر دوست بدارند.»