کتاب فقط تویی که منم

خدایا! اگر درنیابی مرا چگونه چگونه چگونه خودم را بیابم

خدایا! زمین تشنه است فرشته بباران به این سفره‌های تهی نان ببخش مبادا دل مهربانی بگیرد و ایمان بمیرد خبر داری از دست کوتاه ما بلندا! به فریاد انسان برس و دست جهان را بگیر

خطایی عظیم است که در خود بجویم تو را نشانم بده که در تو خودم را بجویم

به یأسی درخشان دچارم که راهی به سوی تو نیست پس آسوده در انتظارم که از بی‌شماران طریقی که داری به سوی ام بیایی

در این لحظه‌های ستودن جهان را به چشم تو دیدم تو را از درختی شنیدم خوشا این دگرگونه بودن

خدایا! سپاس که با مهربانی رگ گردنم را گرفتی «من» ام را گرفتی

در این لحظه‌های ستودن جهان را به چشم تو دیدم تو را از درختی شنیدم خوشا این دگرگونه بودن

خدایا! زمین تشنه است فرشته بباران به این سفره‌های تهی نان ببخش مبادا دل مهربانی بگیرد و ایمان بمیرد خبر داری از دست کوتاه ما بلندا! به فریاد انسان برس و دست جهان را بگیر

پرنده در ادامهٔ درخت درخت در ادامهٔ زمین زمین ادامهٔ فضا فضا ادامهٔ کجا؟ درخشش یگانگی شناسنامهٔ خدا

و نام‌های تو، بی واژه در جهان جاری ست و روزنامه از این نام‌ها همیشه بی‌خبر است حضور داری و در غیبت رسولانت وجود، در سخن است

اگر تو نباشد پریشانی من کرانی ندارد اگر تو نباشی زمین آسمانی ندارد

به یأسی درخشان دچارم که راهی به سوی تو نیست پس آسوده در انتظارم که از بی‌شماران طریقی که داری به سوی ام بیایی

و پیش آمدی که پیش آمدم که مات توأم سیاهی سیاهی سیاهی... و تیغی درخشید یکی از شهیدان ذات توأم

حضور داری و در غیبت رسولانت وجود، در سخن است

خدا، خداوندا! چه گفته‌ای به عدم که هیچ پیدا نیست

خدا، خداوندا به سنگ‌پشت چه گفتی که ساکن خود شد