کتاب تو ابر شو ببار

لیلی نام دیگر پاییز است زیباست، عاشق می‌کند، می‌کشد

شب را می‌کشم روی سرم و می‌خوابم

از تو شبی جا مانده در من که صبح نخواهد شد

سربه‌راه نجیب و آرام گاو همسایه

حیف که این اشک‌ها ضمیمه نمی‌شود به ایمیل

من ادامۀ بیداری توام یا تو ادامۀ خواب من؟

مرگ زیباست اگر زیبا نبود تو نمی‌مردی

گل یخ پر کرده در سرمای حیاط بوی دست‌های تو را

خسته‌ام؛ بار هزار سال کوچ اجدادم به دوش من است

رؤیاهایم را دیشب گذاشتم دم در بیچاره رفتگر

سیاه‌ترین نقطۀ زندگی‌ام چشم‌های تو

خستگی‌اش را در می‌کند بر شانه‌ام قاصدک و می‌رود

تو خلوت عصر جمعه‌ای من شلوغی صبح شنبه ما به هم نمی‌رسیم

من زخم زخم تو نمک نمک تکرار می‌شویم

با شعرهای من کسی تو را نخواهد شناخت از این حرف‌ها بزرگ‌تری

بیا و برای این دوست داشتن‌ات فکری بکن جا نمی‌شود در من

بازگشت همه به سوی اوست حتّی شما دوست عزیز!

خداوند عاشقانه نگاه‌ می‌کند باران می‌بارد بر شهر...

چشمانت که باز می‌شود صبح با شدت تمام در من آغاز می‌شود

بختمان سیاه است ما ریشه در چشم‌های تو داریم

دوستت دارم و این تمامِ من است

از شبِ پاییز جز باران و کمی دلتنگی چه انتظاری داری؟

لب می‌گذارم بر لب فنجان تنهایی را سر می‌کشم سرد و تلخ

رؤیاها به پایان نمی‌رسند رؤیاها حتی در بیداری

رودخانه‌ای شده‌ام بی که دلم دریا بخواهد

اسیرم به تو چون موسی صدر به زندان قذافی

همچنان که تو زیباتر می‌شوی بر عمق بیچارگی من افزوده می‌شود

دوستت دارم سوگند به موهای ریخته بر شانه

بیا و برای این دوست داشتن‌ات فکری بکن جا نمی‌شود در من

خطی شده‌ای که به ابطال آرزوهایم اهتمام داری