کتاب اوج

تمرین سنجیده برای هر کسی است که رؤیایی دارد. برای هر کسی که می‌خواهد نقاشی کشیدن، برنامه‌نویسی، شعبده‌بازی، ساکسوفون نواختن یا نگارش «بزرگترین رمان‌های آمریکا» را انجام بدهد. برای هر کسی که می‌خواهد در پوکر، مهارت‌های سافت‌بال، فروشندگی یا آواز خواندن پیشرفت کند. برای تمام کسانی که می‌خواهند کنترل زندگی‌شان را به دست بگیرند، قابلیت‌های‌شان را بسازند و به این باور تن ندهند که لحظهٔ کنونی و در همین وضعیت، همه چیز خوب است.

گلدویل یک نکته را به‌درستی بیان کرد که به دلیل اهمیتش، ارزش تکرار دوباره را دارد: توانمندی در هر رشته‌ای به سال‌ها تلاش نیاز دارد. شاید دقیقاً ده‌هزار ساعت تمرین نیاز نداشته باشد، بلکه زمان بیشتری بخواهد.

در این دنیای مدرن، دیگر منطقی نیست که گمان کنیم افراد با قابلیت‌های ثابتی به دنیا آمده‌اند، در عوض؛ قابلیت مانند یک ظرف قابل گسترش است که با کارهای مختلفی که در طول زندگی انجام می‌دهیم، شکل می‌گیرد. یادگیری روش دستیابی به پتانسیل‌های درونی نیست، بلکه راهی برای بهبود آن‌هاست.

طور کلی، تمرین سنجیده و انواع دیگر تمرینات که برای دستیابی به هدف مشخصی تعریف شده، شامل فعالیت‌های فردی است که برای تقویت ابعاد بخصوصی در عملکرد طراحی شده‌اند.

هیچ دلیلی برای دنبال نکردن رؤیاها وجود ندارد. تمرین سنجیده می‌تواند در را به سوی جهان احتمالاتی بگشاید که آن‌ها را غیرممکن پنداشته‌اید. آن در را بگشایید.

این هم یک نوع دیگر انگیزه است. کودکی که می‌بیند خواهر و برادر بزرگترش کاری انجام می‌دهند و مورد توجه و تمجید والدین قرار می‌گیرند، طبیعتاً او هم می‌خواهد همان کارها را انجام بدهد و از آن توجه و تمجید بهره‌مند شود. در بعضی کودکان، رقابت با خواهر و برادران می‌تواند انگیزه ایجاد کند.

همیشه همین طور است. خلاقیت، سختکوشی و انگیزه با وضع موجود سنخیتی ندارد. آن‌ها همیشه به دنبال راه‌هایی برای پیشرفت هستند و می‌خواهند کارهایی انجام بدهند که دیگران نتوانسته‌اند. وقتی یک راه‌شکن چگونگی انجام یک کار را نشان می‌دهد، دیگران می‌توانند تکنیک او را دنبال کنند. حتی اگر آن فرد تکنیک خاص خود را برملا نکند، مانند ریچاردز، باز هم دانستن این حقیقت که چنین چیزی ممکن است، به دیگران انگیزه می‌دهد.

از طرف دیگر، سخت تمرین کردن در مدت طولانی منجر به فرسودگی و یادگیری ناکارآمد می‌شود.

هرگاه که سعی دارید در چیزی پیشرفت کنید، به چنین موانعی برمی‌خورید، یعنی نقاطی که پیشرفت غیرممکن به نظر می‌آید یا حداقل جایی که نمی‌دانید برای پیشرفت باید چه کنید. این طبیعی است. چیزی که طبیعی نیست، مانعی است که نتوان از آن عبور کرد، چیزی که از میان برداشتن آن غیرممکن است. در تمام سالهای پژوهش، متوجه شدم که در کمال تعجب، به‌سختی می‌توان در هر رشته شواهد روشنی مبنی بر وجود یک محدودهٔ غیرقابل تغییر در عملکرد یافت.

برای تمرین هدفمند بدون معلم، خوب است سه نکته را به ذهن بسپارید: تمرکز، بازخورد، اصلاح. آن مهارت را به قسمت‌های کوچک‌تری تبدیل کنید تا بتوانید آن‌ها را مرتباً به طرز اثربخشی، تکرار و تحلیل کنید، ضعف‌های‌تان را بشناسید و راه‌هایی برای اصلاح آن‌ها پیدا کنید.

این‌که چه تعداد از آن‌ها تحت تأثیر خواهر و برادران بزرگترشان بودند، از آن‌ها یاد می‌گرفتند، با آن‌ها رقابت می‌کردند و از آن‌ها الگو برمی‌داشتند. جودیت پالگارز، سوزان و سوفیا را داشت. ولفگانگ موتسارت، ماریا آنا را داشت که چهار سال و نیم از او بزرگ‌تر بود و زمانی که ولفگانگ به موسیقی علاقمند شد، هارپسیکورد می‌نواخت. سرنا ویلیامز، تنیس‌باز بزرگ، جا پای خواهرش ونوس ویلیامز گذاشت که او هم یکی از بهترین تنیس‌بازان عصر خود بود. میکائیلا شیفرین که در بازی‌های المپیک ۲۰۱۴، جوان‌ترین اسکی‌باز سرعتی تاریخ بود، برادر بزرگتری به نام تیلور داشت که او هم اسکی‌باز بود و موارد دیگری از این دست.

این بازی را تغییر می‌دهد، زیرا حالا یادگیری روشی برای ایجاد توانایی است؛ نه این‌که مردم را به نقطه‌ای برساند که بتوانند از استعدادهای ذاتی خود بهره ببرند.

بیرون رفتن از منطقهٔ امن یعنی تلاش برای انجام کاری که قبلاً ممکن نبوده است. گاهی دستیابی به یک چیز جدید نسبتاً برایتان ساده است و به همین علت به تلاش ادامه می‌دهید. اما گاهی به سمت چیزی می‌روید که ناامیدتان می‌کند و به نظر می‌رسد که هیچ وقت نتوانید انجامش بدهید. یافتن راهی برای عبور از این محدودیت‌ها یکی از نکات پنهان در تمرین هدفمند است.

در واقع، می‌توان تجلیات ذهنی را یک ساختار مفهومی دانست که برای رهایی از محدودیت‌های معمول حافظهٔ کوتاه‌مدت در پردازش ذهنی طراحی شده است. ‫بهترین نمونه‌ای که از این امر مشاهده کردیم، توانایی استیو فالون در یادآوری اعداد هشتاد و دورقمی بود که اگر فقط بر حافظهٔ کوتاه‌مدتش بسنده می‌کرد، تنها حفظ اعداد هفت یا هشت‌رقمی برایش میسر بود. او با رمزگذاری ارقام به شکل گروه‌های سه یا چهارتایی در حافظهٔ بلندمدتش و بعد با ارتباط آن‌ها با ساختارِ یادسپاری، که به او اجازه می‌داد ترتیب گروه‌های ارقام را به خاطر بسپارد این کار را انجام می‌داد. او برای انجام تمام این‌ها به تجلیات ذهنی نیازمند بود، هم برای ایجادگروه‌های سه یا چهاررقمی و هم برای خود ساختار یادسپاری که شبیه درختی بود که گروه اعداد در انتهای هر یک از شاخه‌هایش قرار داشت.

در واقع، می‌توان تجلیات ذهنی را یک ساختار مفهومی دانست که برای رهایی از محدودیت‌های معمول حافظهٔ کوتاه‌مدت در پردازش ذهنی طراحی شده است. ‫بهترین نمونه‌ای که از این امر مشاهده کردیم، توانایی استیو فالون در یادآوری اعداد هشتاد و دورقمی بود که اگر فقط بر حافظهٔ کوتاه‌مدتش بسنده می‌کرد، تنها حفظ اعداد هفت یا هشت‌رقمی برایش میسر بود. او با رمزگذاری ارقام به شکل گروه‌های سه یا چهارتایی در حافظهٔ بلندمدتش و بعد با ارتباط آن‌ها با ساختارِ یادسپاری، که به او اجازه می‌داد ترتیب گروه‌های ارقام را به خاطر بسپارد این کار را انجام می‌داد. او برای انجام تمام این‌ها به تجلیات ذهنی نیازمند بود، هم برای ایجادگروه‌های سه یا چهاررقمی و هم برای خود ساختار یادسپاری که شبیه درختی بود که گروه اعداد در انتهای هر یک از شاخه‌هایش قرار داشت.

همه می‌توانند پیشرفت کنند، اما باید رویکرد درستی داشته باشند. اگر پیشرفت نمی‌کنید به این خاطر نیست که استعداد ذاتی ندارید، بلکه به این خاطر است که درست تمرین نمی‌کنید. وقتی متوجه این نکته بشوید، «راه درست» پیشرفت را می‌یابید.

جمله‌ای دربارهٔ یادگیری مراحل جراحی در میان پزشکان وجود دارد که به ویلیام هالستد، از جراحان مطرح اوایل قرن بیستم نسبت می‌دهند: «یک جراحی را ببین، یکی انجام بده و بعد به یک نفر دیگر یاد بده.»۱۶۹ مفهوم این است که تمام کارآموزان جراحی برای این‌که بتوانند جراحی انجام بدهند، باید یک بار انجام آن را ببینند و بعد خودشان می‌توانند نحوهٔ انجام آن را در بیماران آتی بفهمند. این ایمان غایی به دانش در برابر مهارت است.

‫عامل انگیزشی مهم دیگری در تمرین سنجیده، ایمان شما به موفقیت است. برای این‌که وقتی خیلی کاری را دوست ندارید، خود را وادار به تلاش کنید. باید باور داشته باشید که می‌توانید پیشرفت کنید و ـ مخصوصاً برای افرادی که می‌خواهند جزو بهترین‌های رشته‌شان بشوند ـ جزو بهترین‌ها دسته‌بندی شوید. آن‌قدر قدرت چنین باوری قوی است که حتی می‌تواند واقعیت را مغلوب کند

‫باور مهم است. شاید آنقدری خوش‌شانس نباشید که کسی کار پدر هاگ را برای‌تان انجام بدهد اما یقیناً می‌توانید از افراد ماهری که بلومر مطالعه کرد، یک درس بگیرید: اگر دیگر باور ندارید که می‌توانید به هدف‌تان برسید (چه به خاطر این‌که پسرفت داشته یا دچار سکون شده‌اید) تسلیم نشوید. خودتان را راضی کنید که تا حد رسیدن به نقطهٔ قبلی یا عبور از آن سکون تلاش کنید و بعد تسلیم شوید. احتمالاً آن‌موقع دیگر کنار نمی‌کشید

اما این مسأله در مورد همه صدق نمی‌کند. مانع اصلی افرادی که باور دارند قادر به آواز خواندن نیستند، خود این باور است

اما این مسأله در مورد همه صدق نمی‌کند. مانع اصلی افرادی که باور دارند قادر به آواز خواندن نیستند، خود این باور است

نه‌تنها در ریاضی و آواز خواندن، بلکه در نویسندگی، نقاشی، تنیس، گلف، باغبانی و بازی‌های مختلفی مثل حروف‌چینی و حل جدول هم همین‌طور است. مردم یادگیری و پیشرفت را به این دلیل که با محدودیت‌های ذاتی در عملکردشان مواجه می‌شوند، رها نمی‌کنند آن‌ها یادگیری و پیشرفت را رها می‌کنند چون به هر دلیلی از تمرین دست کشیده‌اند و دیگر شروع نکرده‌اند

وقتی به اوج می‌رسید، استعدادهای ذاتی باعث تفاوت‌تان نیست،