کتاب پاک سازی آگاهی

خدایا! به من آرامشی بده تا آنچه را نمی‌توانم تغییر دهم، بپذیرم و شجاعتی، تا آنچه را می‌توانم، تغییر دهم و خردی، که تفاوت این دو را تشخیص دهم

زندگی، فرصت‌های بی‌شماری در اختیار شما می‌گذارد تا سرشت الهی‌تان را آشکار کنید. معمولاً این فرصت‌ها در ناملایمات و دشواری‌های زندگی پیدا می‌شوند. در این اوقات است که فرصت می‌یابید جهان درونتان را بکاوید و فرایند مقدس صمیمی شدن با کل وجودتان را آغاز کنید؛ صمیمیت با نقاط روشن و همچنین تاریک، با بردها و نیز باخت‌ها و با سربلندی‌ها و همچنین سرافکندگی‌هایتان. هنگامی که رنجتان را بررسی می‌کنید و با آغوش باز می‌پذیرید، آن رنج، راهنمای شما می‌شود، راه‌هایی نو را نشانتان می‌دهد و سرانجام شما را به سوی آزادی عاطفی هدایت می‌کند و جانتان را آزاد می‌سازد.

«خدایا! کاری را که نمی‌توانم برای خودم انجام دهم، تو برایم انجام بده

گذشتهٔ شما گذشتهٔ شماست و هرگز چیز دیگری نخواهد شد. شما نمی‌توانید کاری برای تغییر گذشتهٔ خود انجام دهید.

«مهم‌ترین نکته این است که بتوانیم هر لحظه آن کسی را که هستیم، فدای آن کسی کنیم که می‌توانیم بشویم.»

خدایا! رنج خود را به تو می‌دهم تا آن را به شهد جانم مبدل سازی. هر چه که در ذهن، بدن و روانم فضایی را اشغال کرده است، رها می‌کنم. همهٔ دردهایی را که نتوانسته‌ام رها کنم، به تو می‌سپارم. امروز از تو درخواست می‌کنم که هر چه را پیش از این برایم مسموم بوده است، به عاملی محرک برای آینده‌ام تبدیل سازی.

زنی به دوست خود می‌گوید: «بی‌چاره لی‌لا! او واقعاً به خاطر اعتقاداتش رنج می‌کشد.» آن دوست می‌پرسد: «لی‌لا چه اعتقادی دارد؟» - «لی‌لا اعتقاد دارد که می‌تواند پایش را که اندازهٔ آن سی و نه است، در کفشی به اندازهٔ سی و شش کند.» آن دوست می‌گوید: «چه دردناک! چه کمکی از دست ما برمی‌آید؟» - «هیچ کاری جز دعا از دست ما برنمی‌آید. فقط باید دعا کنیم که آن کفش تنگ و ناراحت پاره شود. آن وقت لی‌لا مجبور می‌شود آن را دور بیندازد.»

اگر تنها هدف شما از دعا ارتباط ژرف‌تر با سرچشمهٔ الهی‌تان باشد، همهٔ آنچه که با سطوح بالاتر آگاهی هماهنگ و هم‌ارتعاش است، از جمله فراوانی، رضایت و آرامش ذهن به سراغتان می‌آید

هیچ راهی بهتر از راه خدا نیست

خدا یک ارتعاش بسیار واقعی و موجود است. می‌توانید او را احساس کنید که درون بدن شما در تپش است. می‌توانید از طریق عشقی که در دل و رضایتی که در جانتان احساس می‌کنید، او را حس کنید. هنگامی که به طور کامل در این حضور متعالی غوطه‌ور باشید، چیزی نمی‌خواهید؛ چون همه چیز دارید.

«مهم‌ترین نکته این است که بتوانیم هر لحظه آن کسی را که هستیم، فدای آن کسی کنیم که می‌توانیم بشویم.»

هر روز، رو به روی آینه با خودتان حرف بزنید. صبح به خودتان بگویید شما - بله، شما - این قدرت را دارید که از هر چه با مقدس‌ترین ارتعاشات ناسازگار است، دور شوید. تأکید کنید تجلی مقدس و پرشکوه خدا هستید و جهان به شما نیاز دارد

وقتی در ولع رسیدن به چیزی هستیم که حال خوبی در بارهٔ خودمان به ما بدهد، اما حاضر نیستیم به نیازهای درونی‌مان رسیدگی کنیم، کارهای احمقانه‌ای انجام می‌دهیم. آنگاه وارد الگوهای مکرری می‌شویم که می‌دانیم ما را به جایی نمی‌رساند و تسلیم اعتیادهایمان می‌شویم

خواه اعتیاد به گشت زدن در اینترنت و خواندن ایمیل‌ها باشد، خواه خرید اجباری، تماشای تصاویر نامناسب، خوردن، نوشیدن، سیگار کشیدن یا خرج کردن. اما بیش‌ترِ کسانی که از احساس عمیق تهی بودن رنج می‌برند، می‌دانند چیزی وجود ندارد؛ واقعاً هیچ چیزی نیست که بتواند آن حفرهٔ درونی را پر کند. راه حل‌های آنی و انگیزه‌های کوتاه‌مدت فقط گودالمان را عمیق‌تر و ما را بیش از پیش ناامید می‌کند. به این ترتیب است که این در و آن در زدن‌های بشر آغاز می‌شود.

فقط یک فکر خوب داشتن - یعنی فکری که «از نظر معنوی درست باشد» - کافی نیست. معمولاً آدم‌ها به این علت به نتیجه نمی‌رسند که فکر می‌کنند تغییر یا حتی تحول، فقط به معنای سخت‌کوشی و تلاش برای تغییر افکار و باورهای نهفته در ذهن ناخودآگاه است. این تلاش معمولاً حاصلی ندارد. برخی از این افکار و باورها از نسل‌های پیش منتقل شده‌اند. زحمتی که باید برای از جا کندن آن‌ها بکشیم، قابل مقایسه با تلاشی‌ست که باید برای از زیر خاک درآوردن اشیای موجود در یک مقبرهٔ هزارساله به کار ببریم که زیر دویست متر گدازهٔ آتش‌فشانی مدفون شده است. این، کاری دشوار و جانکاه است؛ مگر این که دستمزد خوبی برای آن بگیرید و بخواهید با حفاری و گردگیری از این اشیا و گذاشتن آن‌ها در موزهٔ ملیِ باورهای منسوخ و جانکاه، خدمت مفیدی به تاریخ جهان انجام دهید.

نخستین هفتهٔ پاک‌سازی آگاهی به شما کمک می‌کند تا از باورهای محدودکننده و ویرانگرانه‌ای که پذیرفته‌اید، بیرون بیایید تا بتوانید با گذشتۀ‌تان به صلح برسید و الوهیت خود را پس بگیرید. برنامهٔ هر روز طوری تنظیم شده است که بتوانید آنچه را محدودتان می‌سازد، رها کنید و ریسمان‌هایی را ببُرید که شما را به زخم‌های قدیمی، رویدادهای دردناک و از دست دادن‌ها و دلشکستگی‌های هضم‌نشده می‌بندند.

امروز آگاهانه توجهتان را بر همهٔ کارهایی که تا کنون به خوبی انجام داده‌اید، متمرکز کنید: تمامی آنچه در بارهٔ خودتان باارزش می‌دانید و تحسین می‌کنید، کارهای شجاعانه‌ای که انجام داده‌اید، موفقیت‌هایی که به دست آورده‌اید و نقش مثبتی که برای اطرافیان داشته‌اید. امروز صد در صد توجهتان را بر چیزهایی متمرکز کنید که در خود و زندگی‌تان دوست دارید. سپاس‌گزاری از خود به راستی، عملی مقدس است!

پاک‌سازی آگاهی، به شما کمک می‌کند تا احساسات و تجاربی را که شاید سال‌هاست از آن‌ها گریزان هستید، درک کنید. در برنامهٔ پاک‌سازی، هر روز چنان طراحی شده است که شما را به بی‌کرانگی وجودتان فرابخواند و از شکوه و بزرگی امکانات زندگی‌تان پرده

پاک‌سازی آگاهی، به شما کمک می‌کند تا احساسات و تجاربی را که شاید سال‌هاست از آن‌ها گریزان هستید، درک کنید. در برنامهٔ پاک‌سازی، هر روز چنان طراحی شده است که شما را به بی‌کرانگی وجودتان فرابخواند و از شکوه و بزرگی امکانات زندگی‌تان پرده

به احتمال زیاد تا کنون در زندگی با چند مشکل بزرگ رو به رو شده‌اید. می‌توانید سختی‌ها را با داد و فریاد، مشت و لگد، ناله و زاری و شکوه و شکایت بگذرانید یا می‌توانید درک کنید به دلیل بسیار مهمی چنین تجربه‌ای را دارید؛ به منظور تکامل جانتان.

هر بار بر خواسته یا نیاز بیرونی یا کار کسی دیگر متمرکز می‌شوید، قلابی می‌اندازید و خودتان را به موضوع مورد توجهتان می‌بندید. ببینید که این بندهای انرژی، انرژی درونی شما را به چیزی بیرون از شما انتقال می‌دهند. وقتی انرژی خود را به چیزی بیرون از جهان درونی‌تان منتقل می‌کنید، در واقع آرامش و نیرویتان را از دست می‌دهید.

اگر خدا را سرآغاز هر کار قرار ندهیم، نقاب شخصیتی منسوخ ما که می‌خواهد جای خالی را با مادیات و محبت و تأیید دیگران پر کند، صبح تا شب به ما دستور می‌دهد. باید با فروتنی به یاد داشته باشیم که این بدترین جایگزین برای عشق حقیقی و تصورناپذیر است.

؛ عشقی که فقط وقتی ممکن می‌شود که با خودتان، دیگران و زندگی کنونی همان گونه که هست، در آشتی باشید

باید با همهٔ آنچه هستید و همهٔ آنچه هست، مرتبط شوید

«حتی نیازی نداری که اتاقت را ترک کنی. در همان حال که پشت میزت نشسته‌ای، بمان و گوش کن. حتی گوش نکن؛ فقط صبر کن. حتی صبر نکن؛ فقط آرام و ساکن بمان. جهان، آزادانه خود را در اختیار تو می‌گذارد تا حجاب از رخش برکشی، زیرا چاره‌ای جز این ندارد. آنگاه جهان با شادی و شعف در پای تو می‌غلتد.»

هنگامی که با چشم جان به زندگی می‌نگرید، آن را یک پایکوبی بازیگوشانه، مدرسه‌ای برای جانتان یا پدیده‌ای پیوسته در حال تغییر و گسترش می‌بینید

ارباب من قدرتی‌ست که هرگز او را ندیده، اما تجربه کرده‌ام؛ قدرتی که اینجاست برای بخشیدن، نه گرفتن و برای پیشنهاد کردن، نه اجبار؛

وقتی حاضر باشید ندانید، نفهمید، همه چیز را محاسبه نکنید، مدیر نباشید و نخواهید زندگی مطابق با افکار شما پیش برود - به سخنی دیگر، نمایش‌نامه‌نویس، کارگردان، هنرپیشه و صحنه‌پرداز نباشید - آنگاه معجزات می‌توانند رخ دهند

«باید دلی بزرگ داشته باشی تا در جهانی بزرگ زندگی کنی.»

برای ذوب کردن دیوارهای بتونی که آیندهٔ ما را در «آن بیرون»، جایی شناور در زمان نگه می‌دارند، باید درک کنیم آن چیزهایی که مانع ما هستند، حتی مال ما نیستند. آن‌ها باورهای سایهٔ جمعی هستند.