کتاب فرمول نجات پی

هیچ‌وقت ازم ایراد نمی‌گیری که چرا از نمایش‌های موزیکال خوشم می‌آد یا چرا هدف‌های بزرگی توی سرمه. سعی نداری مردم رو عوض کنی. انگار فقط می‌خوای بقیه رو درک کنی.»

لبخند زدن کسی رو نکشته‌ها

جو، مسئول تأسیسات، برای به‌هوش آوردنم از دستگاه الکتروشوک استفاده کرد

وانمود کن موفقی تا موفق بشی

دختری به اسم سیسیلیا بازی می‌کردم که طوفان و رعد و برق شروع شد.

تغییر دادن دنیا برای کسی مثل من که هر روز تلاش می‌کند فقط دوام بیاورد، انتظار خیلی زیادی است.

ثابت موردعلاقه‌ام در ریاضی عدد پی است. ولی از آن جایی‌که ارقام عدد پی بعد از ممیز تا ابد ادامه دارند، به خودم اجازه می‌دهم فقط تا ۳۱۴ عدد بعد از ممیز را از حفظ بگویم. π=۳.۱۴۱۵۹۲۶۵۳۵۸۹۷۹۳۲۳۸۴۶۲۶۴۳۳۸۳۲۷۹۵۰۲۸۸۴۱۹۷۱۶۹۳۹۹۳۷۵۱۰۵۸۲۰۹۷۴۹۴۴۵۹۲۳۰۷۸۱۶۴۰۶۲۸۶۲۰۸۹۹۸۶۲۸۰۳۴۸۲۵۳۴۲۱۱۷۰۶۷۹۸۲۱۴۸۰۸۶۵۱۳۲۸۲۳۰۶۶۴۷۰۹۳۸۴۴۶۰۹۵۵۰۵۸۲۲۳۱۷۲۵۳۵۹۴۰۸۱۲۸۴۸۱۱۱۷۴۵۰۲۸۴۱۰۲۷۰۱۹۳۸۵۲۱۱۰۵۵۵۹۶۴۴۶۲۲۹۴۸۹۵۴۹۳۰۳۸۱۹۶۴۴۲۸۸۱۰۹۷۵۶۶۵۹۳۳۴۴۶۱۲۸۴۷۵۶۴۸۲۳۳۷۸۶۷۸۳۱۶۵۲۷۱۲۰۱۹۰۹۱۴۵۶۴۸۵۶۶۹۲۳۴۶۰۳۴۸۶۱۰۴۵۴۳۲۶۶۴۸۲۱۳۳۹۳۶۰۷۲۶۰۲۴۹۱۴۱۲۷۳۷۲۴۵۸۷۰۰۶۶۰۶۳۱

«مدرسهٔ راهنمایی باید هم بدترین باشه. تبدیل شدن به یه بزرگسال خیلی دردناکه. همه‌مون باید این رو پشت سر بذاریم.»

احتمالاً در هشت‌سالگی از آن آدم‌های بی‌کله بوده‌ام؛ الان در دوازده‌سالگی که اصلاً این‌جوری نیستم.

مدی از کنارمان که می‌گذرد با لحنی شاکی می‌گوید: «اَاَاَه. همهٔ ما از گوش دادن به حرف‌های شما سه نفر زجر می‌کشیم.» لوی فوری جوابش را کف دستش می‌گذارد: «خب گوش نکنین.»

وقتی کسی از آدم توقعی ندارد، زندگی ساده‌تر می‌شود.

«اگه همیشه شکلات و بیسکویت همراهم نبود، باز هم باهام دوست می‌موندی؟» می‌گوید: «معلومه. ولی احتمالاً دوست صمیمی‌ت نمی‌شدم.» می‌دانم که شوخی می‌کند. یعنی این نشان می‌دهد که دو نفر واقعاً با هم دوست هستند؟ یعنی وقتی آدم می‌داند ته حرف‌های طرف مقابل یک "شوخی کردم بابا!" هست.

«اَاَاَه. همهٔ ما از گوش دادن به حرف‌های شما سه نفر زجر می‌کشیم.» لوی فوری جوابش را کف دستش می‌گذارد: «خب گوش نکنین.»

لابد فقط وقتی هیچ‌کس دیگری دور و برش نباشد، من می‌شوم تنها دوستش!

دختر صاعقه‌ای: با قلبی غمگین می‌خوام این خبر رو به اطلاع شما برسونم. دختر صاعقه‌ای: شنبه‌شب نمی‌تونم توی گپ‌وگفت ریاضی شرکت کنم. دختر صاعقه‌ای: ۱۸ ساعت دیگه که برگردم دربارهٔ موضوعات بحث‌شده نظر می‌دم. سعی می‌کنم لحنم حرفه‌ای باشد، ولی از روی واکنش‌ها متوجه می‌شوم خیلی تند رفته‌ام. اسکوئرهد ۳۱۴: دص، همه‌چی روبه‌راهه؟ نامبرلی‌شز: انگار مشکلت جدیه. هیپ‌هایپاتنوس: به فکرتم و برات دعا می‌کنم. دختر صاعقه‌ای: حالم خوبه. دختر صاعقه‌ای: بعداً صحبت می‌کنیم... یا فردا.

آقایی را که فقط بعد از چند بار گوش دادن به هر زبانی می‌تواند به همان زبان صحبت کند

«همین تازگی‌ها دبیرستان رو تموم کردم.» «واقعاً؟ تو که فقط ده سالته.» «دوازده سالمه.»

چی باعث می‌شود یک نفر با آدم دوست شود؟ علاقهٔ مشترک؟ آدم باید حداقل چقدر با دوستش وقت بگذراند؟ یعنی آن نفر دیگر هم باید به آدم بگوید دوست؟

می‌توانم رنج و عذاب یک سال بودن در مدرسهٔ راهنمایی را تحمل کنم، ولی هنوز هم به نظرم وقت تلف کردن است.

می‌توانم ادای عادی بودن دربیاورم، و بالاخره تبدیل به یک آدم عادی می‌شوم.

دوست دارد بزرگ فکر کند و باید کسی باشد تا او را از آسمان خیالات به زمین واقعیت‌ها بیاورد. من برایش حکم نیروی جاذبه را دارم.

از زمان رفتن به ایست هملین، ۵۵ پله توی مدرسه را ۲۳۲ بار بالا رفته‌ام و همهٔ ۹۵۰ کمد را شمرده‌ام. قدم دو سانتی‌متر بلندتر شده و تقریباً سه کیلوگرم وزن اضافه کرده‌ام. ۷۷ تا کلاس ریاضی با یک معلم معرکه گذرانده‌ام. دوتا کتاب (یا ۹۱۲۵۵ کلمه) در کلاس ادبیات خوانده‌ام. تا الان به نجات ۲۳ سگ کمک کرده‌ام و عاشق یکی از آن‌ها شده‌ام. حتی دوتا دوست پیدا کرده‌ام. می‌توانم همهٔ این‌ها را جمع بزنم، ولی داستان فوق‌العاده‌ام را نمی‌شود توی این حاصل‌جمع خلاصه کرد. این‌طور که پیداست، اعداد فقط بخشی از وجود من هستند.

چیزی که آدم رو نکشه، قوی‌ترش می‌کنه.

«انتخاب‌هامون نشون می‌دن چه‌جور آدمی هستیم، نه توانایی‌هامون.»

انتخاب‌هامون نشون می‌دن چه‌جور آدمی هستیم، نه توانایی‌هامون.

۳۱۴ عدد بعد از ممیز را از حفظ بگویم. π=۳.۱۴۱۵۹۲۶۵۳۵۸۹۷۹۳۲۳۸۴۶۲۶۴۳۳۸۳۲۷۹۵۰۲۸۸۴۱۹۷۱۶۹۳۹۹۳۷۵۱۰۵۸۲۰۹۷۴۹۴۴۵۹۲۳۰۷۸۱۶۴۰۶۲۸۶۲۰۸۹۹۸۶۲۸۰۳۴۸۲۵۳۴۲۱۱۷۰۶۷۹۸۲۱۴۸۰۸۶۵۱۳۲۸۲۳۰۶۶۴۷۰۹۳۸۴۴۶۰۹۵۵۰۵۸۲۲۳۱۷۲۵۳۵۹۴۰۸۱۲۸۴۸۱۱۱۷۴۵۰۲۸۴۱۰۲۷۰۱۹۳۸۵۲۱۱۰۵۵۵۹۶۴۴۶۲۲۹۴۸۹۵۴۹۳۰۳۸۱۹۶۴۴۲۸۸۱۰۹۷۵۶۶۵۹۳۳۴۴۶۱۲۸۴۷۵۶۴۸۲۳۳۷۸۶۷۸۳۱۶۵۲۷۱۲۰۱۹۰۹۱۴۵۶۴۸۵۶۶۹۲۳۴۶۰۳۴۸۶۱۰۴۵۴۳۲۶۶۴۸۲۱۳۳۹۳۶۰۷۲۶۰۲۴۹۱۴۱۲۷۳۷۲۴۵۸۷۰۰۶۶۰۶۳۱

«انتخاب‌هامون نشون می‌دن چه‌جور آدمی هستیم، نه توانایی‌هامون.»

ویندی دوست دارد بزرگ فکر کند و باید کسی باشد تا او را از آسمان خیالات به زمین واقعیت‌ها بیاورد. من برایش حکم نیروی جاذبه را دارم.

چهار سال پیش زندگی‌ام در یک لحظه از این‌رو به آن‌رو شد، ولی خودم آن لحظه را به یاد نمی‌آورم. می‌شود بهش گفت اثر جانبیِ برخوردِ صاعقه. سوختگی ناشی از آن جرقهٔ الکتریکی، سوراخی کوچک در حافظه‌ام ایجاد کرد. این اتفاق باعث شد مغزم از نو برنامه‌ریزی شود و تبدیل شوم به لوسیل فَنی کالاهان، نابغهٔ ریاضیدان.

صاعقه به‌طور متوسط هر سال ۴۷ نفر رو تو آمریکا می‌کشه