کتاب در انتظار پدر

دستم را گرفتم زیر سرش و بلندش کردم و شروع کردم باهاش حرف بزنم و درددل کنم: - مامان، تو رو به حضرت زهرا قسم می‌دم دعا کن این جنگ تموم بشه. ما هر روز داریم قاسم و علی‌اکبرهای این انقلاب رو خاک می‌کنیم. مادر، تو که عاشق حضرت زهرا بودی، شفاعت ما رو پیش خانم بکن...

صدای مداحی‌هایش از بلندگوهای دوسه تا ماشین پخش می‌شد. خدای من! چقدر این صدا به دل می‌نشست و حال و هوای گریه به آدم دست می‌داد. گلستان شهدا مثل روز عاشورا شده بود.

من به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود... .

نگاهم کرد؛ نگاهی از سر حسرت، حسرت جاماندن و نرفتن. سعی کردم چشم در چشمش نشوم. طاقت نگاه‌های مظلومش را نداشتم. می‌دانستم اگر چشمان پر از التماسش را ببینم، خودم راهی‌اش خواهم کرد

دل‌کندن از ممد برایم سخت‌ترین اجبار عالم بود. هر لحظه به شهادتش فکر می‌کردم؛ اما نمی‌دانم چرا لرزش دل و دستان و پاهایم دست خودم نبود. چشمانم سیاهی می‌رفت. دوست نداشتم لحظه‌هایی که کنارش نشسته بودم تمام شود.