بریده‌هایی از کتاب سفید خوانی ...

نیاز من به تو، نیاز دشت تشنه، به باران و آفتابِ سوخته به سایبان است

کار، ـ فرسوده‌ام می‌کند عقل، ـ بی حوصله و عشق، زنده

از تو، در من ستاره می‌بارد آسمان دلم، چراغانی است

از من مخواه که آب را فراموش کنم آفتاب را فراموش کنم و تو را، ـ که عصارهٔ آب و آفتابی

تو را آنقدر می‌خواهم، که بید خسته، مجنون را

خستگی‌ام را، ـ با صدای تو می‌گیرم و راه را، ـ با چراغ چشمانت طی می‌کنم

نام تو را که می‌شنوم، در خزانِ باغ، - صدها بهار در دل من - سبز می‌شود